เห็นหลี่ปิงปรากฏตัวในลัทธิบูชาไฟแบบนี้ พวกมันย่อมรู้สึกยินดีที่สุดที่ได้ล่วงรู้ว่าที่แท้ลัทธิบูชาไฟของพวกมันก็มีตัวตนร้ายกาจอย่างเซียนอมตะเสเพลดำรงอยู่…
แต่ในขณะที่พวกมันทั้งประหลาดใจทั้งตื่นเต้นยินดีนั้น…
พวกมันก็อดไม่ได้ที่จะสับสนทั้งไม่เข้าใจเช่นกัน ว่าไฉนในเมื่อลัทธิบูชาไฟของพวกมันมีเซียนอมตะเสเพลอยู่ แต่ตัวตนเช่นนี้ถึงไม่เคยปรากฏตัวออกมาเลย?
ทว่าพอมาได้ฟังวาจาประโยคนี้ของเฉินอี้หรู พวกมันกลับเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา…
เผ่ามังกร?
ให้บรรพบุรุษของพวกมันออกมาทำธุระเยี่ยงทาสผู้ซื่อสัตย์?
เผ่ามังกรนั่น…มิใช่ขุมพลังที่อ่อนด้อยกว่าลัทธิบูชาไฟของพวกมันหรือไร?
ก่อนที่พวกมันจะทันได้คิดไตร่ตรองเรื่องราวอะไร ก็เป็นหลี่ปิงที่อยู่ๆก็ตะคอกคำโพล่งออกมาเสียงดัง
“เฉินอี้หรู! ถึงแม้ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามาเสนอหน้าทำอะไรที่ลัทธิบูชาไฟของข้า…แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในลัทธิข้าและมิใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า อย่าได้สอดมือเสียจักประเสริฐกว่า!!”
หลี่ปิงหันมองไปยังเฉินอี้หรูด้วยสายตาดุร้ายกล่าวคำรามออกมาอย่างชิงชัง
“ให้ข้าเลิกยุ่งกับเรื่องภายในของลัทธิบูชาไฟของเจาก็ย่อมได้…”
เฉินอี้หรูกล่าวออกด้วยน้ำเสียงไม่รีบไม่ร้อน
และเมื่อหลี่ปิงได้ยินววาจาเสียงเนิบนี้ของเฉินอี้หรู ทีท่าดุร้ายของมันก็ผ่อนลงทันที
