“ตราบใดที่เจ้าขอขมาก่านหรูเยี่ยนและขอขมาชิงหั่วจนทั้งคู่อภัยให้เจ้า หลังจากนั้นก็ออกจากลัทธิบูชาไฟไปทำงานขี้ข้าของเจ้าต่อเสีย…แล้วข้าจะวางมือจากเรื่องภายในของลัทธิบูชาไฟเจ้า เพราะเดิมทีข้าก็มิได้สนอันใดอยู่แล้ว!”
วาจาของเฉินอี้หรูนับว่าเอาเรื่องจริงๆ! สามารถทำให้หลี่ปิงหัวร้อนขึ้นมาในชั่วพริบตา โทสะยังปะทุออกกมายากระงับ กลิ่นอายพลังทั่วร่างแผ่ซ่านออกมาอย่างน่ากลัว มวลพลังยังสะท้านสะเทือนบรรยากาศรอบกาย ถึงขั้นก่อให้เกิดรอยแตกยิบย่อยปานห่าอสรพิษ!
เปรียะ! เปรียะ! เปรียะ! เปรียะ!
…
เมื่อรอยแตกท่ามกลางความว่างอันแลคล้ายห่าอสรพิษมืดดำปรากฏขึ้น เหล่าระดับสูงของลัทธิบูชาไฟถึงกับต้องหยุดหายใจ สองตาเบิกโพลงปานลูกวัวแรกเกิด!
“ฉีกทลายว่างเปล่า…ท่านบรรพบุรุษคือเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์!”
“ท่านบรรพบุรุษล้มเหลวในการข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ไปเมื่อ 4,000 กว่าปีที่แล้ว แต่ในเมื่อท่านยังมิตกตายและด้วยเวลาที่ผ่านพ้นไป 4,000กว่าปีแบบนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าสมควรกลายเป็นเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ไปแล้ว!”
“ท่านผู้อาวุโสเฉินผู้นั้นก็เป็นเซียนอมตะเสเพล 4ทัณฑ์ด้วยหรือนี่!!”
…
ตอนนี้เหล่าคนของลัทธิบูชาไฟที่กำลังตื่นตะลึงกับเรื่องราว ได้แต่มองสลับไปมาระหว่างเฉินอี้หรูกับหลี่ปิงด้วยสายตาหวั่นเกรง
“เฉินอี้หรู! เจ้ามันรนหาที่ตายเอง!!”
