“ข้าเองก็มิรู้ว่าคราวนี้มีเรื่องอะไรกันแน่…หากแต่น้ำเสียงที่บันทึกมาในหยกสื่อสารของใต้เท้าตี้เฉินแลดูเป็นกังวลไม่น้อย”
หวังชงกล่าวเสียงขรึม
หลี่ปิงพยักหน้า
“หลี่ปิง”
ทันใดนั้นเองคล้ายหวังชงนึกอะไรขึ้นได้ จึงกล่าวกับหลี่ปิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ข้ารู้ว่าเจ้ายินดีนักที่ได้ออกจากเผ่ามังกร เพราะเหมือนเจ้าได้โอกาสจัดการพวก 7 ทวาราเที่ยงแท้รวมถึงผู้สืบทอดหมอกพิรุณที่ฆ่าไอ้หนูถังซวนเพื่อล้างแค้น กระทั่งกลับมาเกทับหยามหน้าเจ้าพวกนั้น…”
“แต่ข้ายังหวังว่า…เจ้าจะยึดถือธุระที่ใต้เท้าตี้เฉินมอบให้พวกเราเป็นสิ่งสำคัญที่สุด! หากเวลาครบกำหนดแล้ว แต่พวกเรายังมิอาจจัดการเรื่องราวให้แล้วเสร็จ ไม่พ้นใต้เท้าตี้เฉินต้องหมดความไว้วางใจในตัวพวกเรา ถึงตอนนั้นพวกเราก็อย่าได้หวังว่าจะมีโอกาสออกจากเผ่ามังกรตลอดชั่วชีวิต!”
เสียงกล่าวประโยคท้ายของหวังชงนั้น น้ำเสียงจริงจังขึงขังเป็นที่สุด
โอกาสได้ออกจากเผ่ามังกรเพื่อทำธุระนั้น หาได้ยากยิ่ง…
ทว่าเมื่อทำพลาด เกรงว่าวันหน้าคงไม่มีโอกาสได้ออกไปไหนแล้ว!
ในประวัติศาสตร์ของเผ่ามังกรเอง ก็เคยมีเซียนอมตะเสเพลได้รับโอกาสออกไปจัดการธุระยิบย่อยเช่นกัน ทว่าเซียนอมตะเสเพลผู้นั้นกลับทำพลาด หลังจากนั้นมันก็ไม่ได้รับโอกาสให้ออกไปจากเผ่ามังกรจวบจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต…
“ไม่ต้องห่วงไป…ข้ารู้หนักเบาดีแก่ใจ”
หลี่ปิงพยักหน้ามันย่อมเข้าใจสิ่งที่หวังชงกล่าวดี
“หยุด!”
