หวังชงที่อยู่ข้างๆหลี่ปิง เร่งก้าวออกมาประสานมือกล่าวคำด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
“ใต้เท้าตี้เฉินรึ?”
ได้ยินคำของหวังชง ลึกลงไปในแววตาของชิงเยว่ก็เผยความเคารพออกมาทันที จากนั้นสีหน้าขึงขังของมันก็เริ่มอ่อนจางลง “เอาล่ะ ในเมื่อเป็นใต้เท้าตี้เฉินเรียกหาเช่นนั้นพวกเจ้าก็ออกไปได้”
กล่าวจบคำร่างชิงเยว่ก็อันตรธานหายไปทันที
ตี้เฉินที่ว่าแม้พลังฝีมือจะเทียบมันไม่ได้ หากแต่บิดาของตี้เฉินนั้นเป็น 1 ในบุคคลที่มีอำนาจระดับสูงของเผ่ามังกร เช่นนั้นยามมันพบหน้าตี้เฉิน ก็ยังต้องเรียกหาอีกฝ่ายด้วยเคารพว่าใต้เท้า!
หลังชิงเยว่จากไป หลี่ปิงกับหวังชงก็เร่งรุดเหินร่างไปยังพื้นที่พักอาศัยของเซียนอมตะเสเพลเผ่ามังกรทันที สุดท้ายก็มาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง และได้พบคนเผ่ามังกรที่เป็นผู้หนุนหลังของพวกมัน
อันที่จริงก็ไม่เชิงผู้สนับสนุนอะไร แต่เป็นเจ้านายของพวกมันมากกว่า
และทั้งคู่ก็มีความสัมพันธ์กับตี้เฉินในลักษณะนายบ่าว เรียกว่าพวกมันเป็นขี้ข้าตี้เฉินก็ไม่ผิด!
ในศาลาอันงดงามแห่งหนึ่งภายในหุบเขาอันสงบเงียบ หลี่ปิงกับหวังชงก็ได้พบร่างตี้เฉินที่ตามหาแววตาของพวกมันยามมองไปยังตี้เฉินนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพ ไม่กล้าส่อแววแข็งข้อต่อต้านแม้เพียงนิด
ตี้เฉินกำลังนั่งอยู่ในศาลาชมบุปผา ด้วยอริยาบทผ่อนคลายลักษณะแลดูเสมือนชายหนุ่มหล่อเหลาผู้หนึ่ง
