หากแต่สุดท้ายก็เป็นต้วนหลิงเทียนที่เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน เมื่อเสียงทำลายความเงียบงันดังขึ้น ร่างก็เหินทะยานเข้าไปหาเฟิ่งเทียนหวู่ทันที
“พี่ใหญ่ต้วน!”
หลังเสียงต้วนหลิงเทียนดังขึ้น เฟิ่งเทียนหวู่คล้ายตระหนักได้แล้วว่าฉากเรื่องราวตรงหน้าไม่ใช่ภาพฝันอย่างที่เคย เรียกหาต้วนหลิงเทียนออกมาทันทีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างบางยังโผสวนเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่รอช้า
ครู่ต่อมาสองร่างก็โอบกอดกันกลางฟ้าแนบแน่น
เฟิ่งเทียนหวู่กระชับวงแขนไว้แน่นหนา ศีรษะเล็กๆพิงแนบไปกับแผ่นอกแกร่งของต้วนหลิงเทียน หูสดับฟังเสียงของหัวใจต้วนหลิงเทียนที่เต้นระรัวถี่ยิบ คล้ายหวาดกลัวร่างเบื้องหน้าจะอันตรธานหายไปอีกครั้ง
ด้านต้วนหลิงเทียนตอนนี้ในสายตาก็มีแต่เรือนผมทั้งร่างบางของเทียนหวู่ ยังกระชับอ้อมแขนกอดนางเอาไว้แนบแน่นเช่นกัน
สตรีนางนี้เพื่อเขาแล้ว นางยินดีสละซึ่งชีวิต!
ครั้งนั้นนางแทบสิ้นใจไปแล้ว…
ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ได้แต่บอกตัวเองว่าจะไม่ทำให้นางต้องผิดหวัง…
สองร่างกอดกันราวกับโลกทั้งใบเหลือกันอยู่เพียงสองคน ไม่สนใจสิ่งใดกระทั่งใครก็ตามที่พึ่งทยอยกันมาถึง
แน่นอนว่าเพราะผู้มาไร้เจตนาร้าย หาไม่แล้วเขาต้องรู้ตัวทันทีแน่
“นาง…นางเป็นผู้ใดกัน?”
