ขณะที่ต้วนซือหลิงกล่าวเรื่องนี้ออกมา ร่างบางเค่อเอ๋อที่อยู่ข้างๆพลันสะท้านขึ้นเบาๆ
ตั้งแต่วันที่ต้วนหลิงเทียนสามารถข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์และกลายเป็นครึ่งก้าวเซียนอมตะได้สำเร็จ นางเองก็ได้เตรียมใจรับเรื่องนี้เอาไว้บ้างแล้ว…
ทว่าตอนนี้พอได้มาฟังจากปากลูกสาวตัวเอง จิตใจที่คิดว่าเตรียมรับเรื่องราวไว้แล้ว กลับไม่อาจทานทนได้ไหว…
เช่นนั้นอารมณ์ของนางจึงกลายเป็นหดหู่ซึมเซาลงทันที
ต้วนหลิงเทียนเองก็ไม่คิดเลยว่าอยู่ๆลูกสาวตัวเองจะพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาเองก็อึ้งพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ถึงตอนนี้เขาจะปลอบลูกสาวและบ่ายเบี่ยงได้ แต่วันหน้าเล่า?
เพราะสุดท้ายแล้ววันหนึ่งเขาก็ต้องขึ้นสู่ระนาบเทวโลก ถึงตอนนั้นคำลวงคำปลอบทั้งหลายยังจะมีผลอะไร?
และแน่นอนว่าต้วนหลิงเทียนย่อมไม่อยากทิ้งความทรงจำเรื่อง ‘บิดาเป็นคนโกหกหลอกลวง’ ไว้ให้ลูกสาวตัวเอง เขาย่อมไม่คิดหลอกลวงนางเพื่อเอาตัวรอดอย่างขอไปที กระทั่งยังหวังว่าจะเป็นพ่อที่ดีและสมบูรณ์แบบในสายตานางเท่าที่จะทำได้…
“ซือหลิงไม่ต้องกังวลไป ถึงวันหนึ่งท่านพ่อจักต้องขึ้นสู่แดนสวรรค์ แต่อย่างไรกว่าจะถึงวันนั้นก็ยังมีเวลาเหลืออีกนาน ไม่ใช่ว่าพลังอำนาจของระนาบเทวโลกจะดึงท่านพ่อขึ้นไปเร็วๆนี้…”
