“ส่วนเรื่องที่มันเป็นผู้ใด แล้วมาจากระนาบเทวโลกจริงๆหรือไม่ ตัวข้าก็มิอาจรู้ได้…อย่างไรก็ตามทั่วร่างของมันให้ความรู้สึกดั่งหมอกควันเลือนรางทั้งยังสูงส่งจนข้ามิกล้าแม้แต่จะมองตรงๆ…”
ถังซวนกล่าวออกมารวดเดียวจบ
ถึงแม้ว่าวันเวลาจะล่วงเลยผ่านไปเกือบครบร้อยปีแล้ว แต่พอเอ่ยถึงชายที่ร้ายกาจประดุจทวยเทพอีกครั้ง สีหน้าของถังซวนอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวยำเกรง
“แล้วมันบอกเจ้าไว้หรือไม่ ว่ามันจะย้อนกลับมาตอนไหน?”
สองตาต้วนหลิงเทียนทอประกายเรืองขึ้นมาวูบหนึ่งยามกล่าวคำถามนี้ออกมา น้ำเสียงยังเยียบเย็นลงอย่างไม่รู้ตัว
“มันมิได้ระบุวันเวลาที่จะย้อนกลับมาอย่างละเอียด…ตอนที่มันจากไปเพียงกล่าวบอกเอาไว้ว่าอีกร้อยปีจะหวนกลับมา และตอนนี้มันก็จากไปเกือบครบร้อยปีแล้ว…”
ถังซวนกล่าว
“ทั้งหมดมีแค่นี้?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่หวนกลับมาสงบเหมือนเดิม ทำให้ถังซวนตกใจไม่น้อย “หือ?”
“ข้าถามเจ้าว่า…เรื่องที่เจ้ารู้เกี่ยวกับมันทั้งหมดมีเท่านี้?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามซ้ำ
“ข้ารู้เพียงเท่านี้”
ถังซวนพยักหน้า
“ถ้างั้น…เพื่อเห็นแก่ที่เจ้ายอมให้ความร่วมมือแต่โดยดี ข้าจะให้เจ้าไปสบาย…”
แทบจะพร้อมกันกับที่ถังซวนพยักหน้า ต้วนหลิงเทียนก็เร่งเร้าพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดออกมาอีกครั้ง มวลพลังมหาศาลประหนึ่งมังกรพิโรธถูกสะกดเริ่มกู่ร้องกังวาลออกมาจากฝ่ามืออีกรอบ
“เจ้า…”
