เฉิ้นอี้หรูตอบคำด้วยเคารพยังเผยทีท่าราวกับ ‘ไม่รู้ไม่พูด รู้พูดไม่เหนื่อย’
“ในภูมิภาคเบื้องบนดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า มีเซียนอมตะเสเพลเช่นเจ้าทั้งสิ้นกี่คน?”
ต้วนหลิงเทียนเปิดด้วยคำถามแรกที่เขาอยากรู้ที่สุด
ในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าภูมิภาคเบื้องบนแห่งนี้ มีเซียนอมตะเสเพลเท่าไหร่กันแน่…
ก่อนที่จะย้อนกลับมายังภูมิภาคเบื้องบนคราวนี้ ถ้าเขาไม่ได้พบเจอกับประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์อย่างเลี่ยวหนันเจียงล่ะก็ เกรงว่าเขาคงไม่ได้รู้เลยว่าโลกนี้มีตัวตนอย่างเซียนอมตะเสเพลดำรงอยู่!
แต่ก่อนเขาเองก็ไม่ต่างจากทุกคนทั่วไป ที่คิดว่าครึ่งก้าวเซียนอมตะคือตัวตนที่ทรงพลังที่สุดในระนาบโลกียะแล้ว
จนกระทั่งเลี่ยวหนันเจียงปรากฏขึ้น และได้รับทราบถึงขอบเขตเซียนอมตะเสเพล เขาจึงตระหนักได้ว่า…
ในอดีตเขาเองก็เป็นกบน้อยก้นบ่อเช่นกัน!
“นายท่าน คำถามนี้ของท่าน ข้าเองก็ยากจะตอบได้…”
เฉินอี้หรูไม่คิดเลยว่าจู่ๆต้วนหลิงเทียนจะยิงคำถามนี้ออกมา จึงอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มขื่นขม “ในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าภูมิภาคเบื้องบนมีเซียนอมตะเสเพลทั้งสิ้นกี่คน? ข้ามิอาจล่วงรู้จำนวนที่แน่ชัดได้…แต่ที่แน่ๆต่อให้มีไม่ถึงพัน อย่างน้อยก็นับร้อย…”
“หืม? เจ้าเองก็เป็นเซียนอมตะเสเพลคนนึงแต่ไม่รู้งั้นเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้ว
ในสายตาเขาในเมื่อเฉินอี้หรูเองก็เป็นเซียนอมตะเสเพลของภูมิภาคเบื้องบน ก็สมควรรู้เรื่องพววกนี้เป็นอย่างดี…
