พอคิดถึงจุดนี้ก่านหรูเยี่ยนก็เหลือบมองแผ่นหลังต้วนหลิงเทียนเล็กน้อยด้วยสายตาหวั่นๆ…ไม่กล้าคิดอะไรสืบต่อ
…
ไม่นานนักหลังจากที่พวกต้วนหลิงเทียนกับพวกเฉินอี้หรูจากไป
เมืองที่เคยคึกคักเปี่ยมล้นไปด้วยความมีชีวิตชีวาที่กลับกลายเป็นซากปรักหักพัง เริ่มปรากฏผู้คนที่รอดตายพยายามคลานออกจากซากปรักหักพัง
สีหน้าแววตาของแต่ละคนที่รอดตายมาได้ ล้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด!
ก่อนหน้านี้พวกมันไม่อาจตอบสนองต่อสิ่งใดได้เลย หลายคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เมืองพังพินาศล้วนเป็นเพราะกระบวนท่าดาบท่าหนึ่งเท่านั้น…!
และหากไม่ใช่เพราะมีโชคกับพลังฝีมือสูงพอตัว เกรงว่าพวกมันเหล่านี้ก็คงตกตายเหมือนคนอื่นๆไปแล้ว
“นี่มัน…เกิดอาเพศอันใดขึ้นกันแน่…”
บางคนที่ออกจากซากปรักหักพังได้แล้วก็ค่อยๆเหินร่างขึ้นฟ้าไป ก่อนจะทอดตามองภาพเมืองที่พังพินาศยับเยินเบื้องล่างด้วยสายตาหวาดกลัว
เรียกว่าเมืองของพวกมันที่เคยสวยงามคึกครื้นเต็มไปด้วยความเจริญรุ่งเรือง บัดนี้คงเหลือแต่ซากปรักหักพังกลับกลิ่นเลือดคาวคลุ้งใต้ซากอาคารถล่ม! มองไปไม่เห็นใครไม่บาดเจ็บทั้งอาคารที่ยังสมบูรณ์แม้แต่หลังเดียว!!
กระทั่งพื้นที่ป่าและขุนเขาใกล้ๆเมืองก็พินาศสิ้น! ภูมิประเทศแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าขนลุก!!
ประหนึ่งพึ่งพบพานมหาพายุล้างโลกมาอย่างไรอย่างนั้น!
“โอย…ผู้ใดบอกข้าพเจ้าได้บ้าง ว่านี่มันเกิดเรื่องบัดซบอันใดขึ้นกันแน่?”
“ข้า…ไม่รู้”
