“สายตาเจ้าก็นับว่ายังใช้การได้อยู่”
ภายใต้สายตาของทุกคน ต้วนหลิงเทียนเพียงคลี่ยิ้มบางๆ หากแต่วาจาเฉยเมยที่กล่าวตอบ นับว่ายืนยันการคาดเดาของเฉินอี้หรู!
แทบจะพร้อมกับที่ต้วนหลิงเทียนพูดจบ
ฟืด! ฟืด! ฟืด! ฟืด!
…
เสียงสูดลมหายใจเข้าพลันดังระงมข้ามระยะนับพันหมี่ เป็นเสียงสูดลมหายใจเข้าด้วยความตื่นตระหนกของผู้ชมที่ลอยห่างออกไป!
เรียกว่าหลังได้ยินคำยืนยันของต้วนหลิงเทียน พวกมันก็อดสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บไม่ได้!
ต้วนหลิงเทียนผู้นี้…มิคาดกลับเชี่ยวชาญเวทย์พลังสนับสนุนจากระนาบเทวโลกจริงๆ!!
เรียกว่าจังหวะนี้ทุกสายตาที่มองไปยังร่างต้วนหลิงเทียน มันช่างเร่าร้อนเหลือใดจะกล่าว ราวหิวกระหายจัด!
เรียกว่าพวกมันคล้ายกลับกลายเป็น นักล่า ส่วนต้วนหลิงเทียนก็คือ เหยื่อ อันหอมหวาน…
หากแต่พวกมันค้ายจะลืมเลือนไปเสียสนิท…
ว่าเหยื่อในสายตาของพวกมันนั้น อาศัยพลังฝีมืออ่อนด้อยของพวกมันย่อมมิมีปัญญาล่าได้เด็ดขาด!
หากแต่ความโลภนั้นกลับทำให้คนเลอะเลือน!
คำกล่าวนี้ช่างจริงแท้!
“มิผิดจริงๆ”
เมื่อได้รับคำยืนยันจากต้วนหลิงเทียน สองตาเฉินอี้หรูพลันทอแสงสว่างระยับประหนึ่งดวงดาวกลางฟ้ายามคืนค่ำ
ครู่ต่อมา
“ต้วนหลิงเทียน!”
