ท่ามกลางสายตาของทุกผู้คน ชายที่กล่าวคำออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นนั้น ได้หงายหลังล้มลงไปนอนกองกับพื้นเสียงดังจนฝุ่นฟุ้ง…
และถึงแม้มันจะล้มหงายลงไปนอนกองแล้ว แววตาของมันยังคงฉายความลุ้นระทึกไม่หาย…
อนิจจาหว่างคิ้วมันกลับมีหลุมโลหิตอันน่าสยดสยองหนึ่งปรากฏขึ้น และเลือดยังคงทะลักดังปรี๊ดๆออกมาปานน้ำพุชวนให้ผู้คนหวาดกลัวเสียขวัญนัก!
ฟืด! ฟืด! ฟืด! ฟืด!
…
เสียงสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บดังขึ้นระงม ไม่นานสายตาทั้งหลายก็ละจากร่างไร้วิญญาณไปมองเฉินอี้หรูอีกครั้งด้วยความขนพองสยองเกล้า…
คนเพียงกล่าวคำด้วยความอยากรู้ไปตามประสาเท่านั้น กลับถูกฆ่าทิ้งเสียแล้ว…
และแต่ต้นจนจบพวกมันไม่อาจรู้ด้วยซ้ำ ว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้สหายดวงกุดผู้นี้ล้มหงายลงไปนอนเป็นศพ…
‘สมแล้วที่เป็นเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ กระแสพลังที่มันยิงออกมาจากสายตาส่งๆนั่น ไม่ได้ด้อยไปกว่าการลงมือเต็มกำลังของครึ่งก้าวเซียนอมตะเลย…’
ต้วนหลิงเทียนย่อมเป็นเพียงคนเดียวในที่นี้ที่เห็นได้ชัดเจนว่าชายชราลงมือฆ่าคนด้วยวิธีใด…
เพียงแค่มันหันไปเหลือบมอง สองตาพลันแผ่พุ่งกระแสพลังขุมหนึ่ง ตัดระยะไปเจาะทะลวงหว่างคิ้วผู้โชคร้ายในชั่วพริบตา…
ด้วยมีบทเรียนให้เห็นเป็นเยี่ยงอย่างเบื้องหน้า ผู้ชมทั้งหลายประหนึ่งร้อยด้ายเย็บปากสนิทไม่กล้าพูดอะไรเป็นการสงสัยในตัวเฉินอี้หรูอีก พวกมันได้แต่คิดในใจเงียบๆบ้างก็ส่งเสียงผ่านพลังสนทนากับสหาย…
