สุดท้ายไม่ว่าจะเป็นหยางฉงจวินหรือหยางเจิ้นซิงก็อดไม่ได้ที่จะอิจจาต้วนหลิงเทียน ที่มีเวทย์พลังสนับสนุนอย่างปฐมเวทย์กลืนกินไว้ใช้
แน่นอนว่าพวกมันไม่รู้ ว่าเวทย์พลังสนับสนุนของต้วนหลิงเทียนเรียกว่าปฐมเวทย์กลืนกิน…
“ท่านอาจารย์ลุง ตอนนี้เมื่อท่านเชื่อแล้วว่าพลังของต้วนหลิงเทียนนั่นมันทัดเทียมกับเซียนอมตะเสเพล 6 ทัณฑ์จริง…ท่านจะพาข้าไปพบท่านบรรพบุรุษเลยหรือไม่?”
หยางเจิ้นซิงกล่าวออกหน้าเคร่ง ขณะมองถามอย่างฉงจวิน “เพราะสุดท้ายแล้ว…เรื่องนี้เกี่ยวพันกับการอยู่รอดของเผ่าปีศาจมนุษย์ของเรา หากล่าช้าข้าไม่รู้ว่าสารเลวน้อยต้วนหลิงเทียนนั่นมันจะทำให้เผ่าปีศาจมนุษย์ของพวกเราล่มสลายหรือไม่!”
“เจ้ามากับข้า!”
ได้ยินความกังวลของหยางเจิ้นซิง สีหน้าหยางฉงจววินก็เผยความเคร่งขรึมขึ้นมาทันที หลังจากนั้นมันก็กล่าวบอกให้หยางเจิ้นซิงตามมันที่หันหลังไปทางแท่นบูชา
หยางเจิ้นซิงเองก็ไม่รอช้าเร่งติดตามไปไม่ห่าง
จากนั้นหยางเจิ้งซิงเดินตามหยางฉงจวินไปได้ไม่นานมันก็พบว่า…
ด้านหลังแท่นบูชามหึมานี้ กลับมีค่ายกลซุกซ่อนอยู่ และภายในค่ายกลเปรียบดั่งเป็นโลกอีกใบก็ไม่ปาน มันตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ทางเข้านั้นเป็นบันไดหินที่ทอดตัวลึกลงไป ตลอดทางมีคบเพลิงส่องสว่างราวกลางวัน
“เซียนอมตะเสเพลของเผ่าปีศาจมนุษย์เรามักมาเข้าฌาณบ่มเพาะพลังที่นี่…ตามข้ามาให้ดี และเข้าไปแล้วอย่าได้ไปรบกวนผู้ใดเด็ดขาด”
