ขณะที่เดินลงบันไดหินไปจนสุดทาง หยางฉงจวินก็หันไปกำชับหยางเจิ้นซิงด้านหลัง
“ศิษย์ทราบ”
หยางเจิ้นซิงพยักหน้า หากแต่ในใจอดสงสัยไปไม่ได้ ‘ไม่รู้ที่แท้ในเผ่าปีศาจมนุษย์เรา มีเซียนอมตะเสเพลมากมายเท่าใด…’
“ท่านอาจารย์ลุง…”
ในที่สุดหยางเจิ้นซิงก็ทนความอยากรู้ไม่ไหวจึงส่งเสียงไปถามหยางฉงจวิน
“เผ่าปีศาจมนุษย์ของเรามีกฏอันเข้มงวดหนึ่ง นอกจากเซียนอมตะเสเพลพเนจรแล้ว มิมีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เปิดเผยเรื่องนี้กับผู้ใด…หรือเจ้าไม่คิดบ้างว่าไฉนอาจารย์ของเขาไม่บอกเจ้าแต่แรกว่าข้ายังไม่ตาย และกลายเป็นเซียนอมตะเสเพล?”
หยางฉงจวินส่งเสียงตอบกลับ
เมื่อหยางเจิ้นซิงได้ยินเรื่องนี้ มันก็ตระหนักได้ทันทีว่านี่อาจเป็นข้อห้ามอะไรสำหรับเผ่าปีศาจมนุษย์ของมัน จึงไม่คิดซักไซ้
ตลอดทางหยางเจิ้นซิงก็ได้เรียนรู้ว่า
ที่แท้ใต้แท่นบูชาที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือห่างจากสถานที่ตั้งเผ่าปีศาจมนุษย์ในแดนเนรเทศมาหลายพันลี้ กลับมีพระราชวังใต้ดินใหญ่โตซุกซ่อนอยู่!
ตัวตนขอบเขตเซียนอมตะเสเพลนั้น ก็มักมาอาศัยอยู่ในที่แห่งนี้ตัดขาดจากทุกสิ่ง เพื่อตั้งใจบ่มเพาะพลัง รอคอยการมาถึงของหายนะพันปี
“ท่านบรรพบุรุษ!”
ไม่นานหยางฉงจวินก็พาหยางเจิ้นซิงมาถึงตำหนักหลังหนึ่งที่อยู่ในเขตพระราชวังใต้ดิน ก่อนจะหยุดลงหน้าประตูแล้วกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงเคารพ
“ท่านบรรพบุรุษ!”
หยางเจิ้นซิงเองก็ทำตาม เร่งคารวะทักออกไปด้วยน้ำเสียงเคารพหน้าประตู
