ไม่นานก็ปรากฏเงาร่างปีศาจมนุษย์ตนหนึ่งเบื้องหน้าทั้งสอง ไม่นานร่างดังกล่าวก็เริ่มชัดขึ้นสุดท้ายก็แลเห็นเป็น ชายหนุ่มร่างผอมบางเกินต้านลม
‘คนผู้นี้…เรียกท่านอาจารย์ลุงว่าเจ้าหนูฉงจวินหรือ?’
พอตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายถึงขั้นเรียกหาอาจารย์ลุงมันว่าเจ้าหนู ร่างหยางเจิ้นซิงอดไม่ได้ที่จะสะท้านไปทันใด
“อาจารย์ลุง”
และครู่ต่อมาพอได้ยินวาจากล่าวทักตอบของหยางฉงจวิน หยางเจิ้นซิงก็รู้สึกเสมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง
อาจารย์ลุงของมัน กลับเรียกผู้อื่นว่าอาจารย์ลุง…
เช่นนั้นไม่ได้หมายความว่าชายหนุ่มร่างผอมผู้นี้มีลำดับอาวุโสเหนือกว่ามัน 4 รุ่นหรือไง!?
“นี่เป็นผู้ใดกัน?”
ไม่นานสายตาของชายหนุ่มร่างผอมก็หันมามองสำรวจหยางเจิ้นซิงขึ้นๆลงๆตั้งแต่หัวจรดเท้า
เผชิญหน้ากับสายตาของชายหนุ่มร่างผอมผู้นี้ หยางเจิ้นซิงรู้สึกเสมือนตัวเองล่อนจ้อน ไม่อาจปกปิดสิ่งใดต่อหน้าอีกฝ่ายได้เลย
“ศิษย์หยางเจินซิงขอคารวะท่าน อาจารย์…อาจารย์…”
พอนึกถึงลำดับอาวุโสของชายหนุ่มเบื้องหน้าหยางเจิ้นซิงก็หวาดกลัวนัก ร่างมันสั่นไปเล็กน้อยและเร่งกล่าวทักทายตอบอีกฝ่ายกลับไป หากแต่ไม่นานมันก็พบว่า…มันไม่รู้จะเรียกอีกฝ่ายว่าอย่างไรดี!
อีกฝ่ายเป็นอาจารย์ลุงของอาจารย์ลุงมัน…
แล้วมันต้องเรียกว่าอะไร?
“อาจารย์ลุง มันเป็นศิษย์ของเลี่ยวหนันเจียงศิษย์น้องข้า และตอนนี้ยังเป็นประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์คนปัจจุบัน”
