“แต่ว่า…ไฉนอยู่ๆเจ้าถึงมาหาท่านบรรพบุรุษได้เล่า?เกิดเรื่องอันใดขึ้นในเผ่าปีศาจมนุษย์กันแน่ จะว่าไปต่อให้เกิดเรื่องอันใด ก็สมควรเป็นอาจารย์เจ้าที่มามิใช่หรือ…ไฉนถึงเป็นเจ้าที่มา?”
หยางฉงจวิน กล่าวถามออกมา
ถึงแม้ก่อนวันนี้หยางเจิ้นซิงจะไม่รู้ว่ามีเซียนอมตะเสเพลอื่นใดนอกเหนือจากอาจารย์ของมันกับบรรพบุรุษ แต่ด้านหยางฉงจวินนั้นรู้ดีว่าหยางเจิ้นซิงเป็นประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์คนปัจจุบัน
นอกจากนี้มันยังรู้อีกด้วยว่านอกจากหยางเจิ้นซิงแล้ว ยังมีอาจารย์ของหยางเจิ้นซิงที่เป็นศิษย์น้องของมันอย่าง เลี่ยวหนันเจียง เซียนอมตะเสเพล 3ทัณฑ์ ที่คอยดูแลความเป็นไปของเผ่าปีศาจมนุษย์อยู่ลับๆ
ในสายตาของมัน
ต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นในเผ่าปีศาจมนุษย์ของมันจริง อาศัยแค่ศิษย์น้องของมันอย่างเลี่ยวหนันเจียงก็ควรแก้ไขเรื่องราวทุกอย่างได้ง่ายดาย ไหนเลยต้องมาลำบากถึงบรรพบุรุษเช่นนี้…
และนั่น…ทำให้ในใจของหยางฉงจวินบังเกิดสังหรณ์อัปมงคลหนึ่งขึ้นมาทันที!
“ท่านอาจารย์ลุง…ท่านอาจารย์…ท่านอาจารย์ตายแล้วขอรับ!”
แทบจะทันทีที่หยางฉงจวินกล่าวถามจบคำ สีหน้าของหยางเจิ้นซิงก็เผยความโศกเศร้าเสียใจออกมา น้ำเสียงยังสั่นเครือไปไม่น้อยกล่าวออกมาอย่างสะทกสะท้อน ทำให้บรรยากาศรอบกายมันคล้ายสลดลงทันที
“ว่าอะไร!?”
“หนันเจียง…ตายแล้ว?”
