เมื่อสังหรณ์อัปมงคลในใจกลับกลายเป็นความจริง สีหน้าหยางฉงจวินเปลี่ยนไปทันใด ยังหันไปมองจ้องหยางเจิ้นซิงเขม็งพลางกล่าวถามออกมาเสียงหนัก “ใคร…ใครหน้าไหนมันกล้าฆ่าหนันเจียง!?”
“ใช่สารเลวจากเผ่าปีศาจราชสีห์อุบาทว์นั่นหรือไม่?หรือจะเป็นเฒ่าบัดซบจากเผ่าปีศาจพยัคฆ์คำรน?หรือเป็นไอพวกเผ่าปีศาจวัวชาติชั่วนั่น!?”
ขณะกล่าวถามออกมา สีหน้าหยางฉงจวินก็มืดดำคล้ำลง
และเผ่าปีศาจที่มันกล่าวถึงนั้น ก็ล้วนแล้วแต่เป็นเผ่าปีศาจที่ทรงพลังในบรรดาเผ่าปีศาจทั้งหลาย
และแน่นอนว่าในบรรดาตัวตนทรงพลังทั้งหลายนั้น ถึงแม้จะมีหลายคนที่ฆ่าศิษย์น้องของมันได้ แต่คงมีแค่ 3 เผ่าที่มันเอ่ยถึงเท่านั้นที่กล้ามาลูบคมเผ่าปีศาจมนุษย์!
ในสายตาของหยางฉงจวิ้น
มองไปทั้งแดนเนรเทศ ผู้ที่ขวัญกล้าพอจะฆ่าเซียนอมตะเสเพลของเผ่าปีศาจมนุษย์ น่ากลัวว่าจะมีแต่เซียนอมตะเสเพลของจากทั้ง 3 เผ่านี้เท่านั้น!”
“มิใช่ขอรับ…”
หยางเจิ้นซิงส่ายหัวไปมากล่าวออกด้วยความขื่นขม หากแต่ไม่ทันที่มันจะทันได้กล่าวจบ หยางฉงจวินก็กล่าวขัดออกมาเสียงหนัก “ไมใช่? แล้วเป็นตัวบัดซบจากเผ่าใด!?”
“ข้าอยากรู้นัก…ว่านอกจากเผ่าปีศาจราชสีส์ เผ่าปีศาจพยัคฆ์คำรนและเผ่าปีศาจวัวแล้ว ยังมีเผ่าปีศาจอันใดหาญกล้าตอแยกับเผ่าปีศาจมนุษย์ของเราเช่นนี้อยู่อีก!”
ยิ่งมาเสียงกล่าววของหยางฉงจวินยิ่งเย็นชาลง พาลให้ผู้คนเสมือนตกไปในหล่มน้ำแข็ง
