“ท่านอาจารย์ลุง…ท่านอาจารย์ข้ามิได้ถูกคนของเผ่าปีศาจใดๆฆ่า…”
คำจอบของหยางเจิ้นซิงคราวนี้ทำให้หยางฉงจวินอดไม่ได้ที่กล่าววถามออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “แล้วเป็นเซียนอมตะเสเพลจากที่ใดฆ่าหนันเจียง!?”
“ท่านอาจารย์ลุง ยามนี้เผ่าปีศาจเราได้บุกเข้าไปยึดภูมิภาคเบื้องล่างของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า แดนเซียนที่พวกเราถวิลหาได้สำเร็จแล้ว…”
หยางเจิ้นซิงย่อมตระหนักได้ทันที ว่าท่าทางอาจารย์ลุงหยางฉงจวินของมัน ยังไม่รู้ว่าเผ่าพันธุ์ปีศาจได้ยกทัพบุกเข้าไปยึดภูมิภาคเบื้องล่างดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าได้ตั้งแต่เมื่อไม่กี่ปีก่อน
ดังนั้นมันจึงค่อยๆอธิบายเรื่องราวอย่างอดทน บอกเล่าสถานการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่ปีหลังมานี้ให้อาจารย์ลุงของมันฟัง เพื่อจะได้เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นชัดเจน
และสุดท้ายมันก็เล่าถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นล่าสุด…
ว่านายน้อยตำหนักเมฆาครามอันเป็นขุมพลังของพวกมนุษย์นาม ต้วนหลิงเทียน ได้ลอบเข้ามาในวังเซียนสัญจรของ ขุมพลังเผ่าปีศาจมนุษย์ของพวกมัน ก่อนที่จะฉวยโอกาสตอนที่จ้าววังเซียนสัญจรคนปัจจุบันกำลังจะข้ามผ่านหายนะสู่สวรรค์ ชักนำหายนะทัณฑ์สวรรค์ของตัวเองให้ปรากฏ และสุดท้ายก็สามารถข้ามผ่านไปได้สำเร็จ…บรรลุถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะ!
“หืม? มันฉวยโอกาสตอนจ้าววังเซียนนสัญจรชักนำหายนะสู่สวรรค์ ชักนำหายนะทัณฑ์สวรรค์ของตัวเองให้ปรากฏ…กระทั่งข้ามผ่านได้สำเร็จ?”
