ด้วยความที่ในประวัติศาสตร์ของเผ่าปีศาจทั้งมวลไม่เคยมีบันทึกปรากฏว่ามีใครก่อการเช่นนี้ได้สำเร็จมาก่อน ทำให้หยางฉงจวินอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจเมื่อได้ฟังเรื่องราวดังกล่าว
อย่างไรก็ตามเรื่องที่ทำให้มันตกตะลึงที่สุดก็คือเรื่องราวหลังจากนั้น
“ต้วนหลิงเทียน นายน้อยตำหนักเมฆาครามผู้นั้นหลังบรรลุถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะแล้ว มันอาศัยแค่เพียงเวทย์พลังสนับสนุนอย่างเดียวแต่กลับเพิ่มพูนพลังความแข็งแกร่งให้สูงขึ้นอย่างมหาศาล…กระทั่งยังมหาศาลอย่างที่ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อ…”
เล่าถึงจุดนี้ร่างหยางเจิ้นซิงอดไม่ได้ที่จะสั่นไปด้วยความหวาดกลัว เพราะมันยังจดจำช่วงเวลานั้นได้ดี…
เพราะถ้าหากมันไม่อาจบดขยี้ ‘ยันต์หลบหนีอัคคีผลาญโลหิต’ ได้ทันเวลา มันคงได้ตกตายกลายเป็นผีคากระบี่ต้วนหลิงเทียนไปแล้ว!
ต้องทราบด้วยว่ากระทั่งอาจารย์ของมัน ‘เลี่ยวหนันเจียง’ ผู้ที่บรรลุถึง ‘เซียนอมตะเสเพล 3 ทัณฑ์’ ต่อหน้าต้วนหลิงเทียนนั้น…ยังไม่อาจต่อต้านอะไรได้แม้แต่นิดเดียว! ถูกต้วนหลิงเทียนสังหารในชั่วพริบตา!!
“หนันเจียง…ถูกมันฆ่าในกระบวนเดียว?”
“แถมกระบี่ที่มันใช้สังหารหนันเจียง…ไม่เพียงสามารถฉีกเปิดความว่างเปล่า…กระทั่งรอยแยกมิตินั่นยังถึงขึ้นเปิดค้างในอากาศถึง 2 เค่อ?”
หลังได้รับทราบเรื่องราวดังกล่าวจากปากหยางเจิ้นซิง หยางฉงจวินก็ตกตะลึงไม่น้อย
“นั่นเป็นไปไม่ได้!”
