เมื่อหยางฉงจวินมองไปยังหยางเจิ้นซิงอีกครั้ง มันก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา คล้ายไม่ยอมรับเรื่องราว
เพราะสามัญสำนึกของมันบอกว่า
ตัววตนที่พึ่งบรรลุถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะ ไม่มีทางที่จะมีพลังอำนาจมหาศาลถึงเพียงนี้!
ฉีกเปิดความว่างเปล่าได้ไม่พอ กระทั่งรอยแยกมิติที่ว่า ยังถึงกับปรากฏค้างเป็นเวลาราวๆ 2 เค่อกว่าจะคืนสภาพ?
เรื่องแบบนี้กระทั่งตัวมันเองยังไม่มีปัญญาจะทำ!!
ต่อให้มันลงมือด้วยพลังทั้งหมดเท่าที่มี แม้จะฉีกเปิดความว่างเปล่าได้ก็จริง หากแต่รอยแยกมิติที่มันสร้าง…เกรงว่าคงใช้เวลาแค่ไม่กี่อึดใจก็ปิดตัวลง หวนคืนสู่ปกติ…
“ฉีกความว่างเปล่า กระทั่งรอยแยกนั่นกลับคงค้างอยู่ถึง 1 เค่อ…เรื่องพรรค์นี้ข้าเกรงว่าคงมีแต่ตัวตนขอบเขตเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์หรือสูงกว่านั้นถึงจะกระทำได้!”
“แต่ทว่าหากถึงขั้นที่สามารถฉีกเปิดความว่างเปล่า และรอยแยกมิตินั่นถึงกับอยู่ได้นานถึง 2 เค่ออย่างที่เจ้าว่าจริง เกรงว่าคงมีแต่เซียนอมตะเสเพลตั้งแต่ 6ทัณฑ์ขึ้นไปเท่านั้นที่ทำได้!!”
ด้วยเหตุนี้ทำให้หยางฉงจวินไม่อาจเชื่อได้ลงคอ ว่าตัวตนที่พึ่งบรรลุถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะ จะมีปัญญาทำเรื่องอะไรแบบนี้ได้!
ตัวตนที่พึ่งบรรลุถึงขอบเขตครึ่งก้าวเซียนอมตะ หากทว่ากลับมีพลังสามารถทัดเทียมกับเซียนอมตะเสเพล 6 ทัณฑ์…
นี่มันนิทานปาฏิหาริย์หลอกเด็กชัดๆ!
