แต่พอนึกถึงพลังความแข็งแกร่งของต้วนหลิงเทียน และความสามารถอันลึกล้ำสุดหยั่งถึง กระทั่งสามารถยกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณให้ผู้คนได้ นางก็รู้สึกว่า…
ต้วนหลิงเทียนผู้นี้มีคุณสมบัติมากเกินพอที่จะเป็นนายท่านของอาจารย์นาง!
“ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก…ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่เจ้ารับปากจะช่วยดูแลคนของข้าก่อนหน้า จนทำให้ข้าติดค้างเจ้าเลย การปล่อยให้อาจารย์ของเจ้ารับข้าเป็นเจ้านาย ทำให้ข้าได้ประโยชน์กว่าการฆ่ามันเยอะนัก!”
ได้ยินคำขอบคุณของหวงเหวินจิ้ง ต้วนหลิงเทียนก็ตอบกลับไปอย่างเฉยเมย
ขณะพูดคำนี้ไปทีท่าเขาแลดูสบายๆ ดั่งสายลมเคลื่อนคล้อยเมฆลอยเอื่อย ราวกับพูดถึงเรื่องไม่สำคัญ
และอันที่จริงเรื่องพวกนี้ก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับเขาเท่าไหร่
กลับกันมันก็เป็นความจริง…
การไม่ฆ่าอวี่เหวินฮ่าวเฉินและปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นข้ารับใช้นั้น ด้วยพลังฝีมือของมันย่อมมีประโยชน์กว่าฆ่าให้ตายเยอะ!
จะว่าอย่างไรอวี่เหวินฮ่าวเฉินผู้นี้ก็เป็นครึ่งก้าวเซียนอมตะ หากอีกฝ่ายสาบานจะติดตามรับใช้เขา ย่อมมีส่วนช่วยเขาในเรื่องยิบย่อยมากมาย กระทั่งเขายังกลายเป็นผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จทั้งวังเซียนสัญจรทันที!
โอ!
ได้ยินคำขอบคุณของหวงเหวินจิ้ง และคำที่ต้วนหลิงเทียนตอบกลับมา ก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะสร้างความตื่นตระหนกตกใจให้แก่ทุกผู้คนในที่เกิดเหตุ
