“ข้าก็ว่าแล้ว…ไฉนต้วนหลิงเทียนถึงมีเมตตาปล่อยแม่นางเหวินจิ้งทั้งให้ทางรอดแก่จ้าววังอวี่เหวินแบบนี้! ที่แท้เพราะต้วนหลิงเทียนเคยติดค้างแม่นางเหวินจิ้ง!”
“โชคดีที่แม่นางเหวินจิ้งสละผลประโยชน์ส่วนตัวและเลือกใช้หนี้บุญคุณช่วยเหลือ…ไม่งั้นจ้าววังอวี่เหวินไม่รอดพ้นมือต้วนหลิงเทียนแน่”
“อย่างไรก็ตามทางรอดสายนี้นับว่าหมิ่นเกียรติและศักดิ์ศรีของจ้าววังอวี่เหวินนัก…คิดให้จ้าววังอวี่เหวินสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้ายอมรับเป็นเจ้านาย! ยอดฝีมือฆ่าได้หยามไม่ได้!!”
“เหอะๆ…แล้วเจ้าไม่คิดบ้างหรือ ตอนนี้หากต้วนหลิงเทียนคิดฆ่าจ้าววังอวี่เหวินย่อมง่ายดายประหนึ่งเชือดคอไก่ การหลงเหลือหนทางรอดให้รับใช้แบบนี้นับว่ามีเมตตามากแล้ว!”
“หากเป็นข้า…ข้ายินดีอยู่อย่างอับอายทั้งยังมีลมหายใจ ดีกว่าตายไปกับศักดิ์ศรีไร้สาระแล้วมิเหลืออะไร!”
……
หลายคนเริ่มถกกันถึงประเด็นนี้ บ้างก็รู้สึกว่าทางเลือกของต้วนหลิงเทียนนั้นมันมากเกินไป บ้างก็คิดว่าทางเลือกที่ต้วนหลิงเทียนมอบให้นั้นสมควรแล้ว
“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง…”
ห่างออกไปไกลๆ ก่านหรูเยี่ยนที่ตระหนักเรื่องราวได้ทั้งหมดก็อดไม่ได้ที่จะโล่งใจไปเปราะหนึ่ง
ตอนแรกพอเห็นต้วนหลิงเทียนคิดเหลือทางรอดให้จ้าววังอวี่เหวิน นางคิดว่าเพราะต้วนหลิงเทียนหลงใหลในรูปโฉมอันงดงามของศิษย์ปิดสำนักจ้าววังอวี่เหวินนี่เสียอีก ถึงได้คิดละเว้นชีวิตอาจารย์เพื่อเอาใจอีกฝ่าย
