หลังกล่าวอธิบายจบสีหน้าอวี่เหวินฮ่าวเฉินก็มากล้นไปด้วยความกังวล นอกจากความหวาดกลัวแล้วในแววตามันยังเผยความอิจฉาอีกด้วย
เมื่อ 3 ปีก่อนมันเอาชนะต้วนหลิงเทียนได้ง่ายดาย ถึงขั้นลำบากเพียงกระดิกนิ้ว…
หากทว่าหลังผ่านไป 3 ปี ต้วนหลิงเทียนกลับมีพลังอำนาจเหนือมันแล้ว!
เซียนอมตะเสเพล 3 ทัณฑ์นั่น เป็นตัวตนที่มีพลังอำนาจเหนือกว่าครึ่งก้าวเซียนอมตะ!
ทว่าตัวตนดังกล่าวยังถูกต้วนหลิงเทียนฆ่าตายเอาได้ง่ายๆ เช่นนั้นนับประสาอะไรกับมันที่พึ่งบรรลุถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะ?
ที่สำคัญก็คือ
กระทั่งประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์คนปัจจุบันอย่างหยางเจิ้นซิง อยู่ต่อหน้าภัยคุกคามจากชายหนุ่มชุดม่วงคนนี้ ยังถึงกับต้องควักยันต์หลบหนีอัคคีผลาญโลหิตแสนล้ำค่าออกมาใช้อย่างไม่เสียดาย…
‘ถึงแม้ท่านประมุขจะหนีไปได้และเร่งรุดไปขอความช่วยเหลือจากท่านบรรพบุรุษโดยเร็วที่สุด…แต่อย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เอาแค่กว่าจะย้อนกลับไปถึงแดนเนรเทศและย้อนกลับมาที่นี่…ก็กินเวลานานโขแล้ว!’
คิดถึงจุดนี้อวี่เหวินฮ่าวเฉินก็สำเหนียกตัวเองดี ว่าตอนนี้ชีวิตของมันนั้นหาได้อยู่ในกำมือของมันอีกต่อไป!
“อ้อ งั้นก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันกระทั่งสลัดสำนึกเทวะที่ข้าใช้กักร่างมันเอาไว้ได้…”
