หลังได้ยินคำของอวี่เหวินฮ่าวเฉิน ต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้ารับลวกๆ ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะลอบทอดถอนในใจ ‘ไม่คิดเลยว่าในบรรดาเผ่าปีศาจจะมีอะไรที่คล้ายยันต์เต๋าแบบนี้ไว้ใช้งานด้วย แถมยังเป็น ‘ยันต์หยก’ เสียอีก…’
‘แถมตอนนี้ไม่รู้ว่าประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์นั่นมันหายไปไหน ติดจะหาตัวมันในเวลาสั้นๆคงยากกว่าปีนป่ายขึ้นสวรรค์’
เรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนย่อมรู้ดี
‘นอกจากนั้นฟังจากคำของมัน ไม่พ้นหลังจากหนีไปได้มันต้องเร่งกลับไปขอความช่วยเหลือจากบรรพบุรุษอะไรนั่นแน่…และจากคำพูดของมัน เกรงว่าบรรพบุรุษอะไรนั่น พลังฝึกปรือไม่พ้นบรรลุถึงเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์เป็นอย่างต่ำ’
‘ความแข็งแกร่งข้าตอนนี้อาจจะแข็งแกร่งกว่า เซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์ทั่วไป…กระทั่งต่อให้ใช้ออกด้วยทุกสิ่งก็เกรงว่าจะเทียบได้กับเซียนอมตะเสเพล 5 ทัณฑ์หรืออย่างดีก็อาจจะทัดเทียมกับเซียนอมตะเสเพล 6 ทัณฑ์ ถ้าเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์เคลื่อนไหวจริงๆ…เกรงว่ายังจะสู้มันไม่ไหว’
‘ก่อนหยางเจิ้นซิงจะนำบรรพบุรุษอะไรของมันมา ข้าต้องจัดการเรื่องที่นี่ให้เสร็จเร็วที่สุด! อย่างไรเสียสำหรับข้าตอนนี้เมืองนี้ก็ไร้ค่าอะไรอีกแล้ว’
คิดถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนก็ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ หันไปมองจ้องอวี่เหวินฮ่าวเฉินด้วยสายตาเย็นชาทันที
