และในเวลาเดียวกันกับที่ร่างต้วนหลิงเทียนอันตรธานหายไป พลันปรากฏร่างหนึ่งขึ้นมาด้านหลังหวงเหวินจิ้งราวกับผุดโผล่ออกมาจากความว่างเปล่า!
ร่างที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าอวี่เหวินฮ่าวเฉินนี้ย่อมไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นต้วนหลิงเทียนนั่นเอง
“ต้วนหลิงเทียน ‘หนี้ย่อมมีลูกหนี้’ เรื่องวันนี้ล้วนเป็นเรื่องราวความบาดหมางระหว่างข้ากับเจ้า! มิได้เกี่ยวข้องอันใดกับศิษย์ของข้า!!”
เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนวูบมาปรากฏเบื้องหน้า และไม่ได้ลงมือลงไม้กับหวงเหวินจิ้ง อวี่เหวินฮ่าวเฉินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งออก
ในเวลาเดียวกันมันก็เร่งกล่าวออกเสียงหนัก “ข้าเชื่อว่าด้วยพลังฝีมือของเจ้าตอนนี้ คงไม่คิดรังแกสตรีอ่อนแอกระมัง?”
“พวกเจ้านับว่าเป็นศิษย์อาจารย์กันได้ประเสริฐนัก…”
สองตาต้วนหลิงเทียนทอประกายเรืองขึ้นวูบหนึ่งขณะกล่าว
“ข้าขอร้องเจ้า…อย่าฆ่าอาจารย์ข้าเลย”
ขณะเดียวกันหวงเหวินจิ้งที่พึ่งรู้สึกตัว ก็เร่งหันกลับมามองต้วนหลิงเทียนทันที ยังรีบกล่าววออกมาด้วยความร้อนรนทั้งหวาดกลัว
ในน้ำเสียงยังมากล้นไปด้วยความวิงวอน
“ระ…เร็ว!!”
“ความเร็วนั่น…กระทั่งจ้าววังอวี่เหวินก็มิอาจมองตามได้ทันด้วยซ้ำ!”
“เฮ่อ ด้วยพลังของต้วนหลิงเทียนที่ฆ่าเซียนอมตะเสเพล 3 ทัณฑ์ได้ง่ายดาย…กับครึ่งก้าวเซียนอมตะอย่างจ้าววังอวี่เหวิน ยังต่างใดจากตัดหญ้าฆ่าไก่…”
