“น่าเสียดาย…โฉมงามอันไร้คู่เปรียบของเผ่าปีศาจมนุษย์เรากลับต้องมาตกตายที่นี่…”
…
ยังมีอีกหลายคนที่เห็นใจและชื่นชม ทั้งเสียดาย
“ศิษย์น้องเล็ก!!”
อวิ๋นฟู่เหย่ได้แต่มองไปยังหวงเหวินจิ้งด้วยสีหน้าละอาย มันเป็นศิษย์เอกแท้ๆ แต่กลับไม่เด็ดเดี่ยวเท่านาง
อย่างไรก็ตามทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นจากความหวาดกลัวที่มันมีต่อต้วนหลิงเทียน ร่างของมันเสมือนถูกลากถ่วงไว้ด้วยตะกั่วพันชั่ง หนักอึ้งจนก้าวขาไม่ออก!
ยังจะกล่าวถึงเรื่องพุ่งไปขวางอาจารย์เพื่อช่วยเหลืออะไร!!
“เหวินจิ้งเจ้ามาทำอะไร! ถอยไป!!”
อวี่เหวินฮ่าวเฉินพอเห็นศิษย์รักขวางบังไว้เบื้องหน้าและปกป้องตัวมันไว้ด้านหลังแบบนี้ก็ใจเสียนัก แม้มันจะซาบซึ้งตื้นตัน แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว!
ทำให้ยามกล่าวออก เสียงของมันเป็นการตะคอกขับไล่นางอย่างเกรี้ยวกราด
ในสายตาของอวี่เหวินฮ่าวเฉิน
ศิษย์ปิดสำนักของมันนางนี้เชื่อฟังมันดั่งบิดามาตลอด ลองมันตะคอกขับไล่ออกไป นางต้องเชื่อฟังแล้วรีบหลบไปตามคำสั่งเป็นแน่!
อย่างไรก็ตาม มันไม่คิดไม่ฝันเลย
แม้มันจะตะคอกขับไล่ไปแล้ว แต่ศิษย์ของมันยังเฉย!
นางยังคงลอยร่างขวางไว้ไม่ไหวติง ปกป้องมันไม่ห่าง…ทำให้ยิ่งมาอวี่เหวินฮ่าวเฉินก็ยิ่งใจเสียหน้าซีด ด้วยมันกลัวว่าต้วนหลิงเทียนจะลงมือฆ่าคนอย่างอำมหิต!
ฟุ่บ!
ดั่งสายลมกรรโชกหอบหนึ่ง ร่างต้วนหลิงเทียนที่ก่อนหน้าลอยอยู่ไกลตา คล้ายกลับกลายเป็นภูตผี อันตรธานหายไปในพริบตา
