พลังอันยิ่งใหญ่สุดไพศาลที่ผนึกควบในฝ่ามือไม่ได้ปะทุใช้ออกแต่อย่างใด ยังคงผนึกค้างบนฝ่ามือมวลพลังวูบวาบเผยประกายปานเส้นสายอัสนีแล่นวาบแปลบปลาบ สะท้านสะเทือนความว่างเปล่าโดยรอบ!
หากสังเกตให้ดีจะพบว่า
ตอนนี้ความว่างเปล่ารอบฝ่ามือที่สะเทือนสะท้านนั้น ปรากฏรอยแตกเท่าเข็มก่อเกิดขึ้นมารอยแล้วรอยเล่า หากแต่ก็ฟื้นฟูในฉับพลัน จึงทำให้หากไม่สังเกตให้ดีก็ยากจะแลเห็นได้!
“นั่นแม่นางหวงเหวินจิ้ง โฉมงามอันดับ 1 ของเผ่าปีศาจมนุษย์เรา?”
“นางน่ะหรือศิษย์ที่จ้าววังอวี่เหวินรักและเอ็นดูที่สุด…แต่นางจะมาขวางทำไมกัน? ออกหน้ายามนี้ยังไม่ใช่รนหาที่ตายหรือไร?”
“ต้วนหลิงเทียนอย่างไรก็คิดฆ่าจ้าววังอวี่เหวินแต่ไหนแต่ไรแล้ว…นางมาขวางไว้แบบนี้ก็มิต่างใดจากตั๊กแตนคิดหยุดรถม้า หากนางไม่ตายแล้วผู้ใดจะตาย?”
…
เมื่อเห็นหวงเหวินจิ้งปรากฏตัวขึ้นมาขัดขวาง ป้องกันอวี่เหวินฮ่าวเฉินไว้เบื้องหลัง คนของ 3 วัง 6ตำหนักอดไม่ได้ที่จะลอบส่ายหัวไปมา
“อย่างไรก็ตาม แม้รู้ว่าตัวต้องตาย แต่กลับยืนหยัดเพื่อช่วยเหลืออาจารย์อย่างไม่เสียดายชีวิต…จ้าววังอวี่เหวินชุบเลี้ยงนางมาอย่างไม่เสียเปล่าแล้ว!”
“หากศิษย์ปิดสำนักของข้ามีจิตใจห่วงใยข้าเช่นนาง ชีวิตข้าเกิดมาคงนับว่าไม่เสียเปล่า…แต่ข้าคงตกตายด้วยความเสียใจและรู้สึกผิดเป็นแน่ ที่พลอยให้ศิษย์ดีๆเช่นนี้ติดร่างแหไปด้วย”
