คราวนี้พอได้ยินคำของหยางเจิ้นซิง ที่เอ่ยถึงบรรพบุรุษขึ้นมา ทำให้พวกมันพอจะอนุมานได้คร่าวๆว่า อย่างน้อยๆบรรพบุรุษของพวกมันอาจจะยังมีชีวิตอยู่!
“โฮ่? ฟังจากคำของท่านประมุขหยางแล้ว…หมายความว่าบรรพบุรุษอะไรนั่นของท่าน สมควรมีพลังอยู่ในขอบเขตเซียนอมตะเสเพล 7ทัณฑ์ขึ้นไปงั้นสิ?”
ต้วนหลิงเทียนหยีตามองหยางเจิ้นซิงเล็กน้อย ค่อยกล่าวถามออกไปด้วยรอยยิ้มบางๆ
อย่างไรก็ตามรอยยิ้มดังกล่าวของต้วนหลิงเทียนก็แค่แสร้งแสดงออกผิวเผินเท่านั้น
หากแต่ลึกลงไปในใจยังอดไม่ได้ที่จะหวั่นๆ…
เพราะเขาสามารถมองออกได้ทันที…
ว่าเรื่องบรรพบุรุษที่หยางเจิ้นซิงยกมาอ้างนั้นไม่น่าจะใช่การลักไก่ขู่ขวัญเขาแน่นอน…มันสมควรเป็นเรื่องจริง! เพราะคำพูดนั้นมันสามารถหลอกเขาได้ แต่ความหวาดกลัวที่ผุดขึ้นจากส่วนลึกในแววตานั่นมันไม่อาจหลอกเขาได้!!
“อันใด เจ้ากลัวแล้ว!?”
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน หยางเจิ้นซิงอดไม่ได้ที่จะกล่าวเย้ยกลับไป ขวัญกำลังใจเริ่มกลับมาเล็กน้อย…
“กลัว?”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มชืดชา “ก็อาจจะ…”
“แต่ว่า…ต่อให้บรรพบุรุษของเผ่าปีศาจมนุษย์ท่านจะบรรลุถึงเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์ กระทั่งเหนือกว่านั้นจริง…แต่หากให้ข้าเดามันสมควรไม่ได้อยู่ในเมืองเหรินโม่เชิ่งนี่ใช่หรือไม่? กระทั่งไม่น่าจะมาถึงที่นี่ได้ในระยะเวลาสั้นๆ?”
