ต้วนหลิงเทียนยิงคำถามออกไป 2 คำถามติด ขณะกล่าวถามสองตายังทอประกายเรืองวูบ จึงเห็นได้ชัดว่าสีหน้าท่าทีของหยางเจิ้นซิงมันมืดมนลงทันที!
เป็นเขาเดาถูกจริงๆ!
บรรพบุรุษเผ่าปีศาจมนุษย์อะไรนั่นของมันไม่ได้อยู่ในเมืองเหรินโม่เชิ่งแห่งนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะมาถึงในระยะเวลาสั้นๆแน่นอน!
“ไม่ทราบในเผ่าปีศาจมีคำนี้หรือไม่…น้ำไกลไม่อาจดับไฟใกล้…”
ขณะกล่าวคำออกมาอีกครั้ง สำนึกเทวะของต้วนหลิงเทียนก็แผ่พุ่งออกไปกักร่างหยางเจิ้นซิงเอาไว้ทันที ยังเริ่มปิดผนึกความว่างรอบกายของมัน
“และตอนนี้ข้าเกรงว่าก่อนที่ประมุขหยางจะทันได้ส่งสัญญาณช่วยเหลืออะไร…ข้าคงฆ่าท่านทิ้งและหนีไปไกลแล้วล่ะ!”
“เซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์แน่นอนว่าคงจะร้ายกาจจนน่ากลัว…แต่ไม่ทราบว่าจะมีปัญญาหาตัวข้าบนดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าอันกว้างใหญ่ได้หรือไม่?”
“และด้วยพลังของข้าตอนนี้ท่านเองก็น่าจะรู้ดี ว่าหากข้าคิดฉีกเปิดรอยแยกมิติเพื่อย้อนกลับไปยังภูมิภาคเบื้องบนก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร…”
หลังต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ สีหน้าหยางเจิ้นซิงก็อัปลักษณ์ปั้นยาก ทั้งยังมืดดำลงปานจะคั้นออกมาได้เป็นน้ำหมึก แววตาเริ่มทอประกายเลื่อนลอย
ราวกับตอนนี้มันกำลังคิดอะไรอยู่
ทว่าตอนนี้ ไม่ว่ามันจะดิ้นรนทำอะไร แต่อยู่ต่อหน้าต้วนหลิงเทียนเช่นนี้ย่อมไม่มีโอกาสใดๆเลย
“ต้วนหลิงเทียน เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าท่านบรรพบุรุษมิได้อยู่ในเมืองเหรินโม่เชิ่ง?”
