หยางเจิ้นซิงที่คล้ายตัดสินใจอะไรได้ แสยะยิ้มกล่าวออก “บางทีท่านบรรพบุรุษอาจจะซ่อนตัวอยู่ และกำลังมองดูเจ้าอย่างสนุกสนานปานมองมดปลวก…คิดฆ่าเจ้าจักทำเมื่อใดก็ได้!!”
“จริงรึ?”
ร้อยยิ้มต้วนหลิงเทียนพลันสดใสขึ้นมาทันที “ถ้างั้นข้าลองฆ่าท่านดูดีกว่า เพราะข้าล่ะอยากจะรู้จริงๆว่าบรรพบุรุษเผ่าปีศาจมนุษย์จะนิ่งดูดายมองท่านตายรึเปล่า!”
กล่าวถึงจุดนี้กลิ่นอายทั่วร่างต้วนหลิงเทียนก็แปรเปลี่ยนไปทันใด มันฟุ้งตลบไปด้วยจิตสังหารอันอำมหิต!
ครืน! ครืน! ครืน!
……
สายลมหนึ่งเริ่มพัดม้วนไปในอากาศอย่างรุนแรง ชุดเสื้อต้วนหลิงเทียนเริ่มกระพือสะบัด
ตอนนี้เมื่อมองไปยังหยางเจิ้นซิง แววตาของต้วนหลิงเทียนนั้นเยียบเย็นถึงที่สุด กระทั่งยังท่วมท้นไปด้วยจิตสังหารอำมหิต !
สภาวะราวเทพสังหารที่พร้อมดับชีวิตหยางเจิ้นซิงได้ทุกเวลา!
“ต้วนหลิงเทียน!!”
ทว่าทันใดนั้น หยางเจิ้นซิงพลันตะโกนออกมาดังลั่น
“หลังจากนี้เป็นต้นไป หากเจ้ากล้าแตะต้องเผ่าปีศาจมนุษย์ของข้า ข้าจะไม่มีวันเลิกรากับเจ้า! ข้าจักไปพาท่านบรรพบุรุษมาคิดบัญชีกับเจ้า!!”
“เพียงเจ้าล้างคอรอความตายไว้เถอะ! อีกทั้งข้าจักตามหาทั้งละเลงเลือดให้ท่วมตำหนักเมฆาครามอุบาทว์ของเจ้า!!”
เสียงตะคอกเยียบเย็นของหยางเจิ้นซิงดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
‘แย่แล้ว!’
