และนี่ก็คือสิ่งที่หยางเจิ้นซิงเร่งใช้ออกหลังมันกล่าวทิ้งท้าย
เปรียะ!!
ความว่างเปล่าปริแยกดั่งเศษกระดาษ มันขาดวิ่นเป็นทาง ร่างหยางเจิ้นซิงเองก็คล้ายรูปกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกฉีก!
หากแต่หลังจากที่ร่างหยางเจิ้นซิงถูกฉีกขาด นั้นร่างสองส่วนของมันกลับไม่ได้ถูกกลืนหายไปในรอยแยกมิติดังกล่าว ทว่ากลับกลายเป็นหมอกควันล่องลอย หายสาบสูญไปในความว่างเปล่าอย่างลี้ลับ!
วูบ!
เห็นฉากดังกล่าวสีหน้าต้วนหลิงเทียนมืดลงทันใด
‘อะไร? มันหนีไปได้งั้นเหรอ…มันใช้วิธีอะไรกันแน่?’
ต้วนหลิงเทียนลองถามตัวเองดู…
เขาก็ตอบได้ทันทีว่าทันทีที่พบความผิดปกติเพียงเล็กน้อยบนร่างหยางเจิ้นซิง เขาก็ได้ลงมือทันทีอย่างไร้ซึ่งความลังเลใดๆ…
แต่ไม่คิดเลยว่ายังคงสายไป
หยางเจิ้นซิงหนีไปได้!
‘เมื่อครู่ดูเหมือนมันจะขยี้หยกสีเลือดในมืออะไรสักอย่าง…จากนั้นเปลวไฟสีเลือดนั่นก็เผาร่างมัน! แถมทั้งๆที่ข้าใช้ กายกระบี่รวมหนึ่งผ่าร่างมัน กระทั่งมันกำลังจะถูกรอยแยกมิติกลืนหายแล้วแท้ๆ แต่มันกลับหายตัวไปซะก่อน…’
หยางเจิ้นซิงไม่เพียงหลบหนีไปเท่านั้น มันยังสลัดสำนึกเทวะของต้วนหลิงเทียนที่สะกดกักเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์ ราวกับมันอันตรธานหายไปในอากาศว่างเปล่า
และในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังประหลาดใจกับวิธีหลบหนีของหยางเจิ้นซิง
“ยันต์หลบหนีอัคคีผลาญโลหิต!”
ปรากฏเสียงอุทานหนึ่งดังขึ้น!
……
