อย่างน้อยๆหยางเจิ้นซิงและอวี่เหวินฮ่าวเฉิน ครึ่งก้าวเซียนอมตะทั้ง 2 ก็สามารถมองเห็นวิถีกระบี่ได้ไม่ยาก…
อีกทั้งหลังกระบี่ตวัดฟันไปแล้ว…
เปรี๊ยะ!
เสียงฉีกขาดหนึ่งดังขึ้น ประหนึ่งมีบางสิ่งถูกฉีกกระชาก
หากมองสังเกตไปให้ดี
จะพบว่าพื้นที่ๆกระบี่สีขาวพิสุทธิ์ลากผ่านนั้น ปรากฏรอยแยกหนึ่งอันน่ากลัว!
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
…
กระบี่ขาวพิสุทธิ์ถึงขั้นฉีกเปิดรอยแยกออกไปเป็นทาง! อีกทั้งรอยแยกที่ว่ายิ่งมาก็ยิ่งน่าหวาดกลัวนัก!!
ยิ่งไปกว่านั้นรอยแตกที่ว่าก็กำลังฟาดฟันเข้าใส่บอลพลังทำลายล้างอันลุกโชนไปด้วยเพลิงสีเทาที่พุ่งมาด้วยสภาวะปานอุกกาบาตถล่มโลก!
ประหนึ่งจะฉีกแยกบอลพลังทำลายล้างให้ขาดกลาง!
“กระบี่ทลายว่างเปล่า!!”
“เป็นไปมิได้! เจ้าไฉนถึงมีพลังสูงพอจักฉีกเปิดความว่างเปล่าได้!!”
เสียงตื่นตระหนกหนึ่งดังขึ้นให้ต้วนหลิงเทียนได้ยิน ในน้ำเสียงยังแฝงไว้ด้วยความไม่ยินยอม ราวกับไม่ยินยอมที่จะต้องตกตายเพราะต้วนหลิงเทียน!นอกจากนั้นยังเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเหลือเชื่อ…!!
เป็นเสียงของเลี่ยวหนันเจียง!
แน่นอนว่านอกจากความตื่นตระหนกทั้งเหลือเชื่อในน้ำเสียงแล้ว ในน้ำเสียงของเลี่ยวหนันเจียงยังแฝงไว้ด้วยอารมณ์หนึ่งชัดเจน ความหวาดกลัว!
ราวกับมันกำลังเผชิญหน้าอยู่กับอะไรที่มันหวาดกลัวอย่างมาก
และแทบจะพร้อมกันกับที่เสียงของเลี่ยวหนันเจียงดังจบ
ฉับบ!!
