ความแข็งแกร่งของต้วนหลิงเทียนในตอนนี้…น่ากลัวจะเหนือกว่าประมุขเผ่าของพวกมันไปเสียแล้ว!
มีเพียงแต่เหล่าศิษย์ของวังเซียนสัญจรเท่านั้น ที่พลังฝึกปรือต่ำต้อยเกินไปทำให้สายตาคับแคบไปบ้าง จึงยังรู้สึกกันว่าประมุขเผ่าของพวกมันยังคงเป็นตัวตนอันคงกระพันไร้ผู้ต้านอยู่!
“ต้วนหลิงเทียนเจ้าอย่าทำเป็นหยิ่งให้มันมากเกินไปนัก!”
สุดท้ายประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์หยางเจิ้นซิงก็อดพูดออกมาไม่ไหว
และทันทีที่มันเปิดปากกล่าวคำ เสียงมันก็ดังประหนึ่งมังกรคำรามพาลให้แก้วหูผู้คนสะเทือนสะท้าน ในน้ำเสียงเดือดดาลนั่นยังแฝงเร้นไปด้วยโทสะหนักหนา!
“หยิ่ง?”
ได้ยินคำของหยางเจิ้นซิง ต้วนหลิงเทียนได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ มุมปากค่อยยกยิ้มแสยะเย็นชาขึ้นมาเบาๆ “ประมุขหยาง…หากวันนี้ข้าจะหยิ่งแล้วท่านจะทำไมหรือ?”
“หรือจะเอาเช่นนี้ดี…ตอนนี้ท่านกับข้า พวกเรามาสู้กันจนกว่าจะมีคนตายดีหรือไม่? เพราะข้าเองก็อยากรู้นักว่าประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์เช่นท่านจะแน่สักแค่ไหน!”
แทบจะทันทีที่กล่าวถึงประโยคท้าย ต้วนหลิงเทียนก็มองจ้องตาหยางเจิ้นซิงอย่างเอาเรื่อง สองตายังคล้ายเปล่งเส้นสายอัสนีฟาดผ่าออกไปต้านทานสายฟ้าที่ลั่นออกจากหยางเจิ้นซิง บรรยากาศเริ่มคลุ้งกลิ่นดินปืนขึ้นมาทันที
วาจาของต้วนหลิงเทียนเรียกว่าผลักไสหยางเจิ้นซิงให้มาถึงขอบเหวแล้วจริงๆ
“ต้วนหลิงเทียน”
