ทันใดนั้นสีหน้าหยางเจิ้งซิงก็เปลี่ยนไปใหญ่หลวง ลูกตามันเผยความเยียบเย็นแหลมคมออกมา “เจ้าอย่าคิดว่าพลังสูงเข้าหน่อยแล้วเจ้าจักไร้เทียมทาน…เจ้าคิดว่าในโลกนี้ไม่มีผู้ที่สยบเจ้าได้จริงๆ?กระทั่งวันนี้ไม่มีใครมีสามารถพอจะสยบเจ้าได้จริงๆ?”
เมื่อเห็นหยางเจิ้นซิงเลือกจะกล่าวออกด้วยวาจาเยียบเย็นมากโทสะ หากแต่ไม่ลงมือใดๆ เหล่าศิษย์ของวังเซียนสัญจรก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความผิดหวัง
และมีเหล่าศิษย์วังเซียนสัญจรบางคนเริ่มตระหนักได้แล้ว
ประมุขเผ่าปีศาจมนุษย์ของมัน ท่าทางจะไร้ความมั่นใจว่าจะเอาต้วนหลิงเทียนอยู่!
ไม่งั้นทำไมป่านนี้ถึงไม่ลงมือเสียที!
“ฮ่าๆๆ…!!”
พอได้ยินคำหยางเจิ้นซิง ต้วนหลิงเทียนพลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังร่า ค่อยพูดต่อว่า “ประมุขหยาง ข้าต้วนหลิงเทียนไม่ได้บอกสักคำว่าในโลกนี้ไม่มีคนที่สยบข้าได้…แต่ข้าก็อยากรู้จริงๆว่าวันนี้ท่านจะมีปัญญาทำอะไรข้า? หรือจะมีใครมีปัญญาสยบข้าได้?”
แทบจะพอดีกับที่เอ่ยถึงท้ายประโยค ต้วนหลิงเทียนก็แหงนขึ้นไปมองบนฟ้าสูง จับจ้องไปยังเมฆก้อนหนึ่งที่ลอยอยู่บนฟ้า
สายตาที่จับจ้องมองไปยังแหลมคมนัก ประหนึ่งจะมองทะลุเมฆหมอกที่บดบัง บรรลุถึงฟ้าว่างเบื้องหลัง เพ่งเล็งไปยังร่างหนึ่งที่ซ่อนตัวหลังม่านเมฆ!
“ข้างบนมีอะไรหรือ?”
