ณ ใจกลางวังเซียนสัญจร น่านฟ้าเหนือคฤหาสน์จ้าววัง ต้วนหลิงเทียนที่อยู่ภายในลำแสงเบญจรงค์ที่ส่องสว่างปานเสาค้ำสวรรค์ พลันฉุกคิดได้ถึงอะไรบางอย่าง คิ้วพลันยู่ย่นเป็นปมทันที…
‘จะว่ากันตามหลักความจริง…ต่อให้ข้าจะดูดกลืนพลังวิญญาณฟ้าดินทั่วทั้งเมืองเหรินโม่เชิ่ง แต่ก็ไม่มีวันที่พวกมันจะเพิ่มพูนพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดให้ข้าได้มากมายถึงขนาดนี้! อย่างไรนี่ก็เป็นภูมิภาคเบื้องล่าง…ไม่ได้มีพลังวิญญาณฟ้าดินหนาแน่นบริบูรณ์เหมือนกับภูมิภาคเบื้องบน…’
พลังเซียนอมตะต้นกำเนิด คือพลังที่เหนือล้ำใดๆในบรรดาพลังของระนาบโลกียะ เพราะมันเป็นพลังอำนาจของระนาบเทวโลก…อาศัยพลังวิญญาณฟ้าดินที่เบาบางของภูมิภาคเบื้องล่างในรัศมีคลุมเมืองแบบนี้ กล่าวไปไม่สมควรมากพอให้เปลี่ยนเป็นพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดมหาศาลขนาดนี้ได้เลย…
เพราะสุดท้ายแล้วพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดของเขาก็เปลี่ยนแปลงไปราวกับลำห้วยเล็กๆกลายเป็นแม่น้ำสายใหญ่!
‘หืม…หรือว่า…’
ทันใดนั้นเองต้วนหลิงเทียนที่กำลังวิเคราะห์สาเหตุพลันฉุกคิดได้ถึงอะไรบางอย่าง สำนึกเทวะของเขาแผ่พุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงปานอัสนีฟาด ชำแรกลงไปยังใต้ผืนดินของใจกลางเมืองเหรินโม่เชิ่ง!
‘นั่นไง…ว่าแล้วเชียว’
ไม่นานใจต้วนหลิงเทียนก็สั่นไหว ด้วยเพราะมันเป็นอย่างที่เขาคิดไว้จริงๆ
‘ข้า…เผลอกลืนกินพลังวิญญาณฟ้าดินในชีพจรวิญญาณทั้งหมดของตำหนักเมฆาครามในกาลก่อนจนหมดแล้ว…’
