ตอนที่ 2,311 : ห้วงเวลาหยุดเดิน…
“ความต่างชั้นมันมากเกินไป…”
ภายใต้เมฆหายนะสู่สวรรค์ เมื่อได้เห็นต้วนหลิงเทียนที่คล้ายกลับกลายเป็นเปลวเพลิงพุ่งทะยานเข้าหาอัสนีทัณฑ์สวรรค์ที่ฟาดลงมาด้วยสภาวะประหนึ่งอุกกาบาตถล่มโลก หลายคนก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา
“อย่าว่าแต่ยามนี้ต้วนหลิงเทียนได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนั้นเลย กระทั่งต่อให้มันมีสภาพสมบูรณ์พร้อมก็มิอาจรับอัสนีทัณฑ์สวรรค์สายที่ 80 นี้ได้!”
“มิผิด! อัสนีทัณฑ์สวรรค์สายที่ 80 นี่หากให้เทียบกับอัสนีทัณฑ์สายอื่นของหายนะทัณฑ์สวรรค์ครานี้ มันช่างต่างกันอย่างสิ้นเชิง!”
“น่าเสียดายนัก อัจฉริยะไร้ผู้ต้านนั่นกำลังจักร่วงหล่นแล้ว…”
“มิเห็นจะน่าเสียดายอันใด…อย่าได้ลืมว่ามันเป็นมนุษย์หาใช่เผ่าปีศาจของพวกเราไม่! มันตายไปก็ดีแล้ว เจ้ายังจักเสียดายทำอะไร!?”
…
ในตอนนี้แทบทุกชีวิตต่างพากันคิดว่าต้วนหลิงเทียนต้องตายแน่
ส่วนด้านแม่ลูกอย่างเค่อเอ๋อกับต้วนซือหลิงนั้น พอได้เห็นต้วนหลิงเทียนทะยานร่างเข้าหาอัสนีทัณฑ์สวรรค์ที่ฟาดลงมาด้วยสภาวะประหนึ่งอุกกาบาตที่ข้ามผ่านห้วงอวกาศมาด้วยพลังอันเหี้ยมหาญหาใดเปรียบ พวกนางก็หวาดกลัวจนหน้าซีดไม่กล้าจะมองชมเรื่องราวอีกต่อไป ทำได้แต่หลับตาเบือนหน้าหนี
ก่านหรูเยี่ยนจับจ้องมองร่างที่กำลังจะเผชิญกับพลังอำนาจของสวรรค์ไม่วางตาด้วยใบหน้าจริงจัง
ห่างออกไปไม่ไกล เผิงไหล ยืนตัวตรงในแววตาที่จับจ้องร่างเหนือฟ้าเผยความเคารพให้เห็น
