“ท่านพ่อ…”
ต้วนซือหลิงที่ลอยอยู่ข้างๆเค่อเอ๋อ ตอนนี้ก็ร่ำไห้น้ำตานองหน้าเช่นกัน นางกระทั่งคิดจะพุ่งเข้าไปกอดบิดาอยู่หลายครั้ง หากแต่ก็ถูกก่านหรูเยี่ยนหยุดเอาไว้
ก่านหรูเยี่ยนตอนนี้ สองตาดั่งสารทฤดูเองก็เริ่มรื้นแดงขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ แก้มงามฉายชัดถึงความตึงเครียดวิตกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“นายท่าน…”
เผิงไหลได้แต่ระบายลมหายใจออกมาอย่างทอดถอน สองตาที่มองร่างชายหนุ่มชุดม่วงไกลตาเริ่มพร่ามัว ไร้ซึ่งความหวังใดๆหลงเหลือ
ตัดสินจากสถานการณ์ในตอนนี้
มันไม่คิดว่าจะมีปาฏิหาริย์ใดๆหลงเหลืออยู่อีกแล้ว
เพราะจากอาการของนายท่านมัน อย่าว่าแต่ข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ กระทั่งจะเอาตัวให้รอดจากอัสนีทัณฑ์สายที่ 80 เกรงว่าคงไม่อาจกระทำได้!
‘หากนายท่านตายไปข้าเองก็ไม่รอดแน่…วังเซียนสัญจรมิมีวันปล่อยคนทรยศเช่นข้าให้ลอยนวลเด็ดขาด’
เผิงไหลรู้ถึงเรื่องนี้ดี
‘อย่างไรก็ตามตอนนี้ต่อให้ข้าต้องตายก็ไม่เสียดายแล้ว…อย่างน้อยกาลครั้งหนึ่งในชีวิตข้าก็ได้สัมผัสถึงความรู้สึกยอดเยี่ยมของรากวิญญาณสีครามเข้ม!’
เผิงไหลมองเหม่อไปยังเมฆทะมึนเบื้องบนพร้อมกล่าวรำพันในใจ
เห็นได้ชัดว่าเผิงไหลปลงแล้ว…
“น้องหลิงเทียน…”
หวงฉี่หลิงที่มองไปยังร่างต้วนหลิงเทียน ก็ได้แต่สะทกสะท้อนไปด้วยความอับจน ในใจรู้สึกสลดทั้งไม่ยินยอมนัก!
เพราะมันได้แต่เฝ้ามองสหายกำลังจะตาย โดยที่ไม่อาจช่วยเหลืออะไรได้เลย!!
