ได้ยินคำกล่าวของนาง ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มขื่นขม ยังได้แต่ลอบทอดถอนในใจ
เรื่องแบบนี้จะให้เขาว่าอย่างไรได้?
‘ไม่คิดเลยว่าข้าต้วนหลิงเทียนต้องมาตายที่นี่แบบนี้…ยังมีเค่อเอ๋ออีกคน’
ต้วนหลิงเทียนเองก็ไม่ใช่เด็กน้อยอะไร
ไหนเลยเขาจะไม่รู้ว่าใจของอิสตรีคนรักคิดอ่านอย่างไร
ด้วยเหตุนี้เขาจำต้องป้องกันเอาไว้ก่อน
และนอกจากนั้นเขายังตระหนักได้ว่า
ตอนนี้ให้เขาพยายามรักษาตัวเพื่อฟื้นฟูอาการเพียงใดก็ไร้ค่า สุดท้ายก็ยากจะหายทันเวลาต้านรับอัสนีทัณฑ์สวรรค์สายที่ 80 ได้อยู่ดี เช่นนั้นเขาก็ไม่คิดจะเสียเวลาไปกับการฟื้นตัวอย่างเปล่าประโยชน์
“เค่อเอ๋อ!”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองเค่อเอ๋อที่ลอยอยู่บนฟ้าไกลห่าง พร้อมกล่าวส่งเสียงไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้ารับปากข้าสักเรื่องได้หรือไม่?”
“พี่เทียน ท่านว่ามาเถอะ”
เค่อเอ๋อส่งเสียงจอบกลับ
“ก่อนที่ข้าจะให้เจ้ารับปากข้าเรื่องหนึ่ง มีอีกอย่างที่ข้าจะบอกเจ้าไว้ก่อน…ถึงแม้ว่าข้าอาจจะล้มเหลวในการข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้จนอาจตองมีอันเป็นไป แต่จ้าววังเซียนสัญจรอาจละเว้นชีวิตของพวกเจ้า”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
ด้วยมีหวงเหวินจิ้งรับปาก ทำให้เขามั่นใจในเรื่องนี้มาก