ด้วยความรักความเอ็นดูที่อวี่เหวินฮ่าวเฉินมีให้หวงเหวินจิ้ง ศิษย์ปิดสำนักที่มีฐานะไม่ต่างใดจากลูกสาวแท้ๆในใจของมัน ขอเพียงหวงเหวินจิ้งยืนกรานเรื่องช่วยพวกเค่อเอ๋อ จะอย่างไรมันก็ต้องใจอ่อนแน่
เพราะสุดท้ายแล้วเค่อเอ๋อ ซือหลิงแล้วก็ก่านหรูเยี่ยน ไม่ได้เป็นพิษเป็นภัยอะไรกับวังเซียนสัญจร หรือแม้แต่เผ่าปีศาจมนุษย์ทั้งหมดเลย
“พี่เทียนหากท่านคิดจะให้ข้าอยู่ต่อไปเพียงลำพัง ข้าไม่คิดรับปากท่านเด็ดขาด! พวกเราสามีภรรยาจะอยู่ก็อยู่ด้วยกัน หากจะต้องตายเช่นนั้นก็ต้องตายด้วยกัน! ข้าเค่อเอ๋อไม่มีวันปล่อยให้ท่านต้องจากไปอย่างเดียวดาย!!”
ไม่ทันรอให้ต้วนหลิงเทียนได้กล่าวอะไร เค่อเอ๋อ ชิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ คล้ายนางสวมวิญญาณผู้พยากรณ์ก็ไม่ปาน สามารถล่วงรู้ความที่ต้วนหลิงเทียนคิดจะกล่าวบอกหมดสิ้น
และเมื่อสิ้นคำของเค่อเอ๋อ ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกอับจนหนทางในใจขึ้นมาทันที
แน่นอนว่าในขณะที่ใจรู้สึกอับจนด้วยไม่อาจทำอะไรได้ เขายังสะเทือนใจไปไม่น้อย
ชั่วชีวิตนี้สามารถได้ศรีภรรยาเช่นนี้ สามีเช่นเขายังจะต้องการอะไรอีก?
“เค่อเอ๋อเจ้า…”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนคิดจะกล่าวเพื่อโน้มน้าวเค่อเอ๋อให้ถึงที่สุดนั้น
หากทว่าเค่อเอ๋อยังคงกล่าวขัดต้วนหลิงเทียนออกมาอีกรอบ “หากพี่เทียนคิดจะให้ข้าอยู่เพื่อดูแลซือหลิง…ข้าเชื่อว่าพี่หญิงต้องดูแลซือหลิงแทนข้าอย่างดี”
