“ยอมลงกันเช่นนี้หรือ?”
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนกับอวี่เหวินฮ่าวเฉินเลือกจะพักรบกันชั่วคราว แม้ฉีหนานฟงจะรู้ดีว่ามันก็สมควรเป็นแบบนี้ แต่มันยังอดไม่ได้ที่จะผิดหวังในใจ
เดิมทีมันคิดว่าจะมีอะไรดีๆให้ชมดู
แต่มันไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะเป็นฝ่ายขอประนีประนอม!
‘คงเป็นเรื่องดีนักหากต้วนหลิงเทียนนั่นมันไม่เลือกพักรบ…ถ้าอวี่เหวินฮ่าวเฉินใช้วิธีที่สืบทอดกันมาของจ้าววังเซียนวัญจร เป็นไปได้สูงที่ต้วนหลิงเทียนจะตาย กระทั่งตัวอวี่เหวินฮ่าวเฉินก็จะมีโอกาสข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ล้มเหลว!’
นี่คือ ‘ผลลัพธ์’ ของเรื่องราวที่ฉีหนานฟงอยากจะเห็นมากที่สุด
ถึงแม้ว่าการบรรลุครึ่งก้าวเซียนอมตะของอวี่เหวินฮ่าวเฉินจะส่งผลดีต่อเผ่าปีศาจมนุษย์ทั้งมวล
หากแต่สำหรับมันที่มีวังวิญญาณอสุราอยู่เบื้องหลังย่อมมิใช่เรื่องดีเลย!
ในฐานะจ้าววังวิญญาณอสุรา ฉีหนานฟง ย่อมมีความเห็นแก่ตัว! มันอยากให้ต้วนหลิงเทียนกับอวี่เหวินฮ่าวเฉินพากันตายๆไปทั้งคู่!!
‘แต่…อวี่เหวินฮ่าวเฉินมันไม่กลัวต้วนหลิงเทียนข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ได้สำเร็จบ้างหรือไร เกิดเจ้านั่นมันบรรลุครึ่งก้าวเซียนอมตะขึ้นมาจริงๆเล่า?’
‘ถึงตอนนั้นอวี่เหวินฮ่าวเฉินจะมีปัญญาฆ่ามันได้เหรอ?’
