คิดถึงเรื่องนี้ ฉีหนานฟง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลในใจ สองคิ้วขมวดย่นเป็นปม เพราะหากอวี่เหวินฮ่าวเฉินถูกฆ่าขึ้นมา ตัวมันกระทั่งวังวิญญาณอสุราที่อยู่เบื้องหลังได้พบหายนะแน่!
เพราะในสายตาของฉีหนานฟง
หากต้วนหลิงเทียนข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ บรรลุถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะได้สำเร็จจริงๆ อวี่เหวินฮ่าวเฉินไม่น่าจะมีปัญญารับมือต้วนหลิงเทียนได้เลย!
‘จริงสิ! เรื่องนั้น…ข้าเกือบลืมไปแล้ว!!’
และในขณะที่คิ้วมันกำลังขดย่นถึงที่สุดนั้น
ในใจฉีหนานฟงพลันปรากฏแสงหนึ่งสว่างวาบ ราวกับนึกอะไรบางอย่างได้ออก ‘หายนะทัณฑ์สวรรค์ของต้วนหลิงเทียน มิใช่มันชักนำมาด้วยตัวเอง แต่เป็นการฉวยโอกาสของอวี่เหวินฮ่าวเฉิน!’
‘ในประวัติศาสตร์เผ่าปีศาจ มิใช่มีมันที่กระทำเช่นนี้คนเดียว ยังมีปีศาจอีกมากมายที่กระทำเช่นนี้…หากแต่ทั้งหมดล้วนล้มเหลวในการข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ทั้งสิ้น!’
ในที่สุดขณะที่ตึงเครียดไร้ทางไป ฉีหนานฟง ก็สามารถนึกเรื่องนี้ได้ออก!
‘มิน่าล่ะ เช่นนี้ก็ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมหลังประนีประนอมกันแล้วอวี่เหวินฮ่าวเฉินมันไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไร…ดูเหมือนมันคิดว่าต้วนหลิงเทียนไม่อาจเป็นภัยคุกคามอะไรมันได้แล้วนี่เอง!’
‘มันคิดว่าต้วนหลิงเทียนไม่อาจข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ได้สำเร็จตั้งแต่แรก!’
มาตอนนี้ฉีหนานฟงเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแล้ว
