“จริงสิ…ข้าเองก็เหมือนจะเคยอ่านเจอบันทึกเรื่องนี้เมื่อนานมาแล้ว…ในประวัติศาสตร์ของเผ่าปีศาจมีผู้ที่กระทำเฉกเช่นต้วนหลิงเทียนไม่น้อย หมายฉวยโอกาสผู้อื่นบรรลุครึ่งก้าวเซียนอมตะ หากทว่าไร้ผู้ใดข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ได้สำเร็จ!!”
“ไฉนข้าถึงลืมเรื่องนี้ไปได้! มิน่าแปลกใจเลย…ที่แท้เป็นท่านจ้าววังของพวกเราปรีชาสามารถ! ท่านตระหนักได้ถึงเรื่องนี้แต่แรก!!”
“ฮ่าๆๆ…เช่นนี้ต้วนหลิงเทียนยังจะมีโอกาสได้สู้กับท่านจ้าววังหลังข้ามผ่านหายนะได้อย่างไร! มันสมควรถูกหายนะทัณฑ์สวรรค์พิฆาตตกตายก่อนด้วยซ้ำ!!”
…
เมื่อมีคนเปิดประเด็นเรื่องนี้ อาวุโสวังเซียนสัญจรทั้งชนชั้นรองจ้าววังทั้งหลายก็ฉุกคิดเรื่องนี้ได้ ทำให้บรรยากกาศทางฝั่งวังเซียนสัญจรแปรเปลี่ยนไปราวหน้ามือกับหลังมือในพริบตา แต่ละคนยิ้มแย้มแจ่มใสประหนึ่งได้หลุดพ้นจากขุมนรก ทะยานสู่สวรรค์!
คนอื่นๆของ 2 วังกับ 6 ตำหนักพอได้ยินวาจาของอาวุโสกับชนชั้นรองจ้าววังของทางวังเซียนสัญจร พวกมันก็รู้ได้ทันที ว่าพวกมันใจเร็วด่วนได้ รีบตัดสินเรื่องราวเกินไป…
“สมแล้วที่เป็นจ้าววังอวี่เหวิน กลับนึกถึงเรื่องที่ข้าละเลยได้ออกแต่แรก!”
“เช่นนั้น…หมายความว่าต้วนหลิงเทียนผู้นี้ไม่มีทางข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์ได้สำเร็จน่ะสิ?”
“นั่นมันแน่อยู่แล้ว! ตลอดทั้งประวัติศาสตร์เผ่าพันธุ์ปีศาจไร้ผู้ใดกระทำได้สำเร็จ! แล้วเจ้าคิดว่าต้วนหลิงเทียนผู้นี้มันจะเป็นข้อยกเว้นหรือไร!?”
…
