เพียงหยุดลงชั่วคราว แล้วก็พุ่งเข้าใส่แลกกระบวนท่ากันไม่หยุดหย่อน!
อย่างไรก็ตามแม้จะประมือกันหลายรอบ หากแต่ผลยังคงออกมาคู่คี่สูสี ยากจะรู้แพ้รู้ชนะ
“ต้วนหลิงเทียน ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะแข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้…ดูเหมือนว่าวันนี้คงเป็นเรื่องยากที่เจ้ากับข้าจะรู้แพ้รู้ชนะ!”
หลังจากนั้นไม่นาน อวี่เหวินฮ่าวเฉินก็ผละออกจากการต่อสู้ ลอยร่างไปหยุดไกลห่าง คอยมองกล่าววกับต้วนหลิงเทียนเสียงเข้ม
“ข้าเองก็ไม่คิดว่าฝีไม้ลายมือจ้าววังอวี่เหวินจะร้ายกายถึงขนาดนี้”
ต้วนหลิงเทียนมองอวี่เหวินฮ่าวเฉินด้วยสายตาลึกล้ำ กล่าวออก
อย่างไรก็ตามพอกล่าวประโยคแรกจบคำ น้ำเสียงต้วนหลิงเทียนก็เปลี่ยนไป “แต่ที่จ้าววังอวี่เหวินบอกว่าระหว่างข้ากับท่านยากรู้แพ้ชนะ เรื่องนี้ก็ไม่แน่นัก…”
กล่าวถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนก็หยุดลงชั่วคราว
“อะไร? เจ้าจะกล่าวว่าตอนนี้เจ้ายังออมมือไว้งั้นเหรอ?”
อวี่เหวินฮ่าวเฉินแสยะยิ้มเย้ยหยันออกมา
แน่นอนว่ามันไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะยังออมรั้งยั้งมืออะไรไว้ เพราะมันได้เห็นการลงมือของต้วนหลิงเทียนระหว่างประมือดี!
นอกเหนือจากพลังฝีมือที่ใช้ออกมาจนมันเห็นซึ้งแล้ว มันไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนยังจะงำประกายอะไรไว้ได้อีก
“อ่า ข้ายังออมมือไว้อยู่จริงๆ”
แทบจะพร้อมกันกับที่อวี่เหวินฮ่าวเฉินกล่าวจบคำ ต้วนหลิงเทียนก็กล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม
