‘แต่นั่นก็เป็นอดีตไปแล้ว เพราะอวี่เหวินฮ่าวเฉินในตอนนี้ก็ไม่เหมือนเดิม จากการสั่นพ้องระหว่างพลังกับฟ้าดินของมันเมื่อครู่ ก็เผยระดับสำนึกรู้ฟ้าดินของมันชัดเจน…บรรลุขีดจำกัดเหมือนกัน!’
‘กล่าวได้ว่า…ตอนนี้ตัวข้าก็บรรลุเงื่อนไข ในการชักนำหายนะทัณฑ์สวรรค์ เพื่อบรรลุถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะไม่ต่างอะไรจากมัน’
จังหวะนี้อารมร์ของต้วนหลิงเทียนช่างสับสนปนเปนัก
หายนะสู่สวรรค์
มาตอนนี้แม้จะยังอื้ออึงแต่เขาก็ตระหนักได้แล้ว…
หายนะสู่สวรรค์ของเขาเองก็มาแล้ว!
นั่นเพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาซัดทำลายอัสนีทัณฑ์สวรรค์สายแรก เขาพบว่ากลิ่นอายพลังจากเมฆหายนะสู่สวรรค์ทะมึนมืดบนฟ้า ไม่เพียงแต่เพ่งเล็งอวี่เหวินฮ่าวเฉินเท่านั้น มันยังเพ่งเล็งมาที่เขาอีกคน!!
กล่าวอีกอย่างได้ว่า…เขาเองก็กำลังเผชิญหน้ากับการก้าวข้ามหายนะทัณฑ์สวรรค์!
‘แล้วแบบนี้…ข้าต้องขอบคุณอวี่เหวินฮ่าวเฉินมันด้วยหรือไม่? ปกติแล้วคนอื่นแม้จะยกระดับสำนึกรู้ฟ้าดินถึงขีดสุด แต่ก็ยังต้องเฝ้ารอ โอกาส เมื่อคว้าโอกาสที่ว่าไว้ได้จึงจะชักนำหายนะทัณฑ์สวรรค์ให้ปรากฏ’
‘แต่ข้า ในขณะที่อวี่เหวินฮ่าวเฉินกำลังจะเผชิญหน้ากับหายนะทัณฑ์สวรรค์ของมัน สำนึกรู้ของข้าดันบรรลุถึงขีดจำกัดพอดี…แถมยังอยู่ในพื้นที่เดียวกันกับมันอีก ทำให้หายนะสู่สวรรค์นั่นเลือกที่จะทำการทดสอบข้าด้วยเช่นกัน…’
