ตอนนี้ เมื่อตระหนักได้ว่าสำนึกรู้ฟ้าดินของตัวได้บรรลุถึงขีดจำกัดแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็สามารถคาดเดาเรื่องราวต่างๆได้
เหนือฟ้า ต้วนหลิงเทียนกับอวี่เหวินฮ่าวเฉินลอยร่างมองจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ยังไร้คำใดเอ่ยเอื้อน พาลให้บรรยากาศที่มืดมัวเยียบเย็นเริ่มเปลี่ยนเป็นเหน็บหนาวทันที
หากแต่ทั้งคู่ไม่พูดไม่จา ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่สนทนาพาที!
“สวรรค์! ใช่ข้ามองอันใดผิดไปหรือไม่ อัสณีทัณฑ์สวรรค์สายที่ 2 เมื่อครู่กลับฟาดผ่าไปทางต้วนหลิงเทียน!!”
เป็นอาวุโสวังเซียนสัญจรคนหนึ่ง ที่โพล่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำลายบรรยากาศอันสงบเงียบ
“อัสนีทัณฑ์สวรรค์สายที่ 2 งั้นเหรอ ข้าไม่คิดว่านั่นจักเป็นอัสณีทัณฑ์สวรรค์สายที่ 2…เพราะอัสนีทัณฑ์สวรรค์ที่ฟาดผ่าใส่ต้วนหลิงเทียนนั่น พลังทำลายมันเหมือนกันกับของท่านจ้าววังไม่ผิดเพี้ยน!”
อาวุโสวังเซียนสัญจรคนอื่นๆกล่าวออก
“ที่แท้…ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ศิษย์ของวังเซียนสัญจรหลายคนเผยสีหน้าว่างเปล่าไม่เข้าใจ พยายามมองอาวุโสมากความรู้ทั้งหลายเป็นแถว
“หากข้าเดาไม่ผิด…”
ตอนนี้เองชนชั้นรองจ้าววังเซียนสัญจรคนหนึ่ง พลันกล่าวออกเสียงหนัก “ต้วนหลิงเทียนก็อยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับท่านจ้าววังของพวกเรา…มันกำลังข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์!”
ต้วนหลิงเทียนกำลังข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์เหมือนกันหรือ!?
