บทที่ 241 เผ่ามนุษย์จงเจริญ
ถุงเก็บสัตว์ภูตที่เจียงผิงอันโยนลงมาเกี่ยวแขวนบนต้นไม้ต้น หนึ่ง
ยามเรือเหาะทะยานจาก แสงประหลาดสายหนึ่งก็วูบไหวในถุง เก็บสัตว์ภูต หนึ่งร่างปรากฏขึ้นกะทันหัน
เขาคือเจียงผิงอัน
“จากข้อมูลของเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์ที่ท่านป้ าหลานให้มา ถิ่น ของเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์ตั้งอยู่เพียงทิศประจิมถัดจากเผ่ากระทิงสาม เขา เดินทางเพียงไม่กี่เดือนก็ถึง
เจียงผิงอันหยิบถุงเก็บสัตว์ภูตขึ้นมาแขวนที่เอว ทะยานออกทิศ ประจิมด้วยความเร็วสูง
“ทาร ้ายอาจารย์ข้าหนึ่งคน ข้าจะฆ่าพวกเจ้าจระเข้กลืนสวรรค์ หมื่นตนชดใช ้!”
เจียงผิงอันแตะเกราะรบจานงศึกที่ข้อมือ ดวงตาเรืองจิตสังหาร
สิ่งที่เขาอยากฆ่าคือจระเข้กลืนสวรรค์
เรื่องนี้จะบอกพวกเมิ่งจิงมิได้ หาไม่พวกเขาจะไม่มีทางเห็นด้วย จึงท าได้เพียงลอบออกมาล าพัง
บนเรือเหาะ ทุกผู้ล้วนสนใจเหลยซื่อชิง จึงไม่สังเกตการกระทา เล็กน้อยของเจียงผิงอันเลย
หนานกงเสินเดินมาหาอวตารเทพพฤกษาของเจียงผิงอัน “จะ แข่งกันว่าผู้ใดได้ที่หนึ่งหรือไม่”
เขาไม่เต็มใจอยู่ในเงาของเจียงผิงอัน และอยากก้าวข้ามเจียงผิง อันด้านจานวนกระทิงสามเขาที่ฆ่าได้
“ไม่สนใจ” เจียงผิงอันปฏิเสธ
“นี่เจ้าดูถูกข้าหรือ?” สีหน้าของหนานกงเสินเย็นเยียบ
เจียงผิงอันไม่สนใจ เมื่อเห็นเหลียงผิงจากแดนศักดิ์สิทธิ์เทียน เจ๋อเดินออกมา จึงเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย
