เมื่อเห็นท่าทีของเจียงผิงอัน หนานกงเสินก็กาหมัด “รอก่อนเถอะ ครั้งนี้ข้าจะฆ่าศัตรูมากกว่าเจ้าแน่!”
ยามเจียงผิงอันมาหาเหลียงผิง เขาก็กุมกาปั้นคารวะ “ผู้อาวุโส ขอบคุณส าหรับวรยุทธ ์”
เขาเป็ นผู้รู ้คุณคน อีกฝ่ ายช่วยเขาเพียงนี้ จะไม่ขอบคุณอีกฝ่ าย ได้อย่างไร?
เหลียงผิงเห็นเจียงผิงอันเข้ามาขอบคุณตนก็ขมวดคิ้ว
หากเจียงผิงอันมาต่อว่าเขา เขาจะสุขใจยิ่ง แต่ทาไมอีกฝ่ ายจึง ขอบคุณ?
“วรยุทธ ์ที่ผู้อาวุโสให้มา ทาให้ผู้อื่นกลายเป็ นคนไร ้ค่า แต่พอดี ว่าส าหรับข้า มันคือโอกาสส าคัญในการก้าวเดินต่อไป”
เจียงผิงอันแบ่งปันความสุข “เดิมที ข้าติดค้างสัญจรต่อมิได้ ต้อง ขอบคุณวรยุทธ ์ที่ผู้อาวุโสให้ ยามนี้เหลือเพียงเวลา ข้าก็จะบรรลุขั้น ที่สอง”
ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเหลียงผิงก็นิ่งค้าง
