สำหรับจ้าววังเซียนสัญจรอย่างอวี่เหวินฮ่าวเฉินนั้น ต้วนหลิงเทียนไม่อาจไม่หวั่นเกรง แต่เขาก็ต้องการทำตามความต้องการของพลังสุริยันที่กำลังพุ่งพล่านในร่าง ราวกับมันถูกบางสิ่งเรียกหา!
ดูเหมือนว่า ณ จุดที่เมฆาหายนะสู่สวรรค์มาบรรจบกันนั่น มีอะไรบางอย่างกำลังเพรียกหาพลังสุริยัน!
ในใจเขาบังเกิดลางสังหรณ์อันแรงกล้าประการหนึ่ง!
เขาไม่อาจพลาดโอกาสนี้ไปได้เด็ดขาด!
‘พลังสุริยันนั้นมาจากผู้เฒ่าหั่ว และยังเป็นพลังอำนาจของระนาบเทวโลก เป็นพลังที่เหนือล้ำยิ่งกว่าพลังใดๆในระนาบโลกียะทั้งมวล มีอำนาจหนุนเสริมให้พลังของข้าเหนือล้ำกว่าขอบเขตเดียวกันอย่างทาบไม่ติด…’
‘ตอนนี้ ณ ใจกลางที่เมฆาหายนะสู่สวรรค์อันถูกอวี่เหวินฮ่าวเฉินชักนำมาไปบรรจบกัน…กลับมีบางอย่างกำลังเพรียกหาพลังสุริยันอย่างประหลาด…’
‘และยิ่งข้าเข้าใกล้จุดที่เมฆหายนะสู่สวรรค์มาบบรรจบกันมากเท่าไหร่ ไม่เพียงแต่พลังสุริยันในร่างยิ่งปั่นป่วนพุ่งพล่านราวกับกำลังจะเดือด สำนึกรู้ฟ้าดินของข้ายังเพิ่มพูนสูงขึ้นเรื่อยๆ’
‘สถานการณ์ในตอนนี้ดูเหมือนจะมีแต่ผลดีกับข้า ไม่มีอันตรายใดๆ’
…
ในระหว่างเหินร่างไป ต้วนหลิงเทียนก็ได้ชั่งน้ำผลได้ผลเสียในใจ
เขาเองก็ได้คิดทบทวนเรื่องจะไปยัง ณ จุดนั้น…
กับเรื่องที่จะถอยหนีออกไปจากที่นี่!
เขาไม่ใช่ตัวโง่งมที่คิดจะไปรนหาที่ตาย!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ข้างกายยังมีภรรยากับลูกสาวของเขาอยู่ด้วยแบบนี้!!
