เป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ราว 2 หมี่ เนื้อตัวกำยำล่ำสัน มันมาในชุดคลุมสีทอง ผมยาวถูกปล่อยให้ทอดยาวลงมาอย่างไร้การจัดทรง ใบหน้าเผยความเหี้ยมหาญไม่ขาดโทสะทั้งความถือดี
“นายน้อยตำหนักเมฆาครามอยู่ในจวนหลังนั้นรึ?”
หลังชายวัยกลางคนร่างใหญ่ในชุดคลุมทองปรากฏตัวขึ้น มันก็ไม่แม้แต่จะชายตาแลมองอวิ๋นฟู่เหย่ สายตามันเพียงจดจ้องไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่เบื้องล่างก่อนใดอื่น
ลึกลงไปในแวววตายังฉายชัดถึงเจตนาฆ่าฟัน!
“จ้าววังฉี!”
อวิ๋นฟู่เหย่มองไปยังชายวัยกลางคนด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว กล่าวออกเสียงแข็ง “ท่านมาเยือนมิว่าแต่กลับบุกเข้ามาโดยมิได้รับเชิญ…ทำเช่นนี้มิใช่ไม่ถูกต้องหรือไร!?”
“จักถูกต้องหรือไม่ ก็มีเพียงอาจารย์เจ้าเท่านั้นที่ตัดสินได้ ยังมิใช่ธุระกงการของเด็กน้อยเจ้า…”
ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมทองผู้เป็นจ้าววังวิญญาณอสุรา ฉีหนานฟง เหลือบมองอวิ๋นฟู่เหย่ด้วยสายตาไม่แยแส พลางกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงไม่ไว้หน้า!
“จ้าววังฉี อย่าได้กล่าวบอกข้าเชียว…ว่าท่านมิทราบว่าท่านอาจารย์ของข้ากำลังปิดด่านบ่มเพาะอยู่?”
ใบหน้าอวิ๋นฟู่เหย่ยิ่งมายิ่งไม่น่าดู
มันย่อมรู้ดีแก่ใจ
ที่ฉีหนานฟงหาญกล้าบุกเข้ามาอย่างหน้าไม่อายแบบนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะอีกฝ่ายรู้ดีว่าอาจารย์ของมันปิดด่านบ่มเพาะอยู่!
