เผิงไหลมองไปยังเค่อเอ๋อพร้อมกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มขื่นขม “พวกเรามิอาจล่าช้าได้…ท่านจ้าววังสมควรมาถึงในอีกไม่นาน! หากท่านจ้าววังมาถึง พวกเราคงไม่มีโอกาสหลบหนีได้อีก!”
“เจ้าพาพวกนางสองคนไปก่อน…ข้าจะพยายามปลุกมันอีกครั้ง!”
แทบจะทันทีที่เสียงถามไถ่ของเผิงไหลดังจบคำ เค่อเอ๋อไม่ทันได้ตอบอะไรก็เป็นก่านหรูเยี่ยนที่กล่าวขึ้นมาก่อน
ฟังจากวาจาของนาง เห็นชัดว่าคิดให้เผิงไหลพาเค่อเอ๋อกับต้วนซือหลิงหนีไปก่อน แล้วปล่อยให้นางอยู่ที่นี่เพื่อปลุกต้วนหลิงเทียนคนเดียว!
ในสายตาของนาง ชีวิตน้องสาวฝาแฝดก็สำคัญกว่าตัวนางเช่นกัน!
“พี่หญิงข้าจักมิไปไหนจนกว่าพี่เทียนจะตื่นจากการบ่มเพาะ”
เค่อเอ๋อกล่าวคำขาดออกมา
การพลัดพรากจากกันในอดีต ทำให้นางหวงแหนทุกสิ่งตรงหน้าเป็นอย่างมาก เป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะยอมแยกจากบุรุษของนางอีกครั้ง
“อาวุโสเผิงไหลท่านช่วยพาพี่สาวข้ากับลูกสาวข้าหนีไปก่อนเถอะ…ข้าจะรั้งอยู่ที่นี่เพื่อปลุกพี่เทียนเอง”
กล่าวยื่นคำขาดกับก่านหรูเยี่ยนจบ เค่อเอ๋อ ก็หันไปมองเผิงไหล ค่อยพูดออกมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน
นางอยากอยู่กับบุรุษของนาง
แม้นางรู้ดีว่าสุดท้ายอาจต้องตาย แต่นางก็ไม่เสียใจ!
สำหรับนางแล้ว กการได้ตายตกพร้อมบุรุษอันเป็นที่รักย่อมเป็นความสุขที่สุดในโลก!
สำหรับพี่สาวกับลูกสาวนั้น นางย่อมอยากให้ทุกคนสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไป
“ท่านแม่! ข้าไม่ไปไหนนะ! ข้าจะอยู่ที่นี่กับท่านพ่อ!!”
