ได้ยินเสียงศิษย์ลาดตระเวนทั้ง 2 รวมถึงสัมผัสได้ถึงมือหนึ่งที่ตบบ่า ร่าง หวงเจิ้ง ก็สะดุ้งตกใจเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับมารู้สึกตัว
หลังจากที่มันคืนสติแล้ว มันก็หันไปมองถามสหายที่เปิดประเด็นเรื่องนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้าไปได้ภาพนี้มาจากที่ไหน? แล้วทำไมเจ้าถึงได้กล่าวบอกว่านี่คือภาพเหมือนของนายน้อยตำหนักเมฆาคราม?”
“หวงเจิ้ง นี่เจ้าเป็นอะไรไปกัน ไฉนอยู่กลับทำหน้าจริงจังนักเล่า?”
ศิษย์ลาดตระเวนที่เปิดประเด็นเผยทีท่าตกใจ ก่อนที่จะมองถามสหายด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“เจ้ารีบบอกข้ามาก่อนเร็ว!”
อย่างไรก็ตามหวงเจิ้งเพิกเฉยต่อทีท่าสงสัยประหลาดใจของสหายในหน่วย มันเร่งกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน
ราวกับ ‘คำตอบ’ ของคำถามนี้ สำคัญกับมันมาก
และอันที่จริงก็นับว่าเป็นเรื่องที่สำคัญมากจริงๆ!
“ภาพนี้น่ะเหรอ ข้าได้มาจากข้างนอกน่ะ…ทำไมหรือ จะว่าไปรูปเหมือนนี่สำหรับเผ่าปีศาจอื่นข้าไม่รู้ แต่คนในเมืองเหรินโม่เชิ่งของเผ่าปีศาจมนุษย์เรา สมควรมีกันเกลื่อนแล้วนะ”
ศิษย์ลาดตระเวนที่เปิดประเด็นขึ้นมากล่าวออกด้วยสีหน้าสงสัย “ส่วนเรื่องที่ไฉนข้ารู้ว่ามันเป็นนายน้อยตำหนักเมฆาครามนั้น ข้าก็ได้ฟังมาจากพวกในเมืองอีกทีน่ะ”
“หวงเจิ้ง…นี่เจ้า คงไม่ใช่ว่าเคยเห็นนายน้อยตำหนักเมฆาครามผู้นี้หรอกนะ!?”
ศิษย์ลาดตระเวนอีกคนมองถามหวงเจิ้งด้วยสายตาลุกวาว เร่งถามสหายออกมาด้วยความสนใจ
